Chillen in San Marcos en een onverwachte wending

Op de boot had ik een chille Duitser ontmoet. We belanden samen op een kamer, voor 25 quetzal p.p. (eu. 2,30). Happy Tacos, het restaurant waar we daarna gingen eten had ook pizza´s. Daar had ik wel trek in. Ik ging voor de champignons, want ik had besloten in San Marcos niet te roken, te drinken en geen vlees te eten.
Het was op afstand de smerigste pizza die ik ooit heb gegeten. De champignons, vers uit ´t blik, waren niet meegebakken. De bodem was helemaal zwart , de tomatensaus was gewoon tomatenpuree en de kaas smaakte ook nergens naar. Ik was was zoooo boos en dat heeft de kok geweten ook. Ik heb ´m superboos duidelijk gemaakt dat dit geen pizza is en dat dat wat ´t wel is, nergens naar smaakt.

Wiet gekocht van een groep lokale hangjongeren, waar we op de pier bij ´t meer lekker een joint van gerookt hebben. Er waren ook 2 locals op de pier, ze hadden al fink wat op en vielen net niet in ´t water. Ze vertelden ons dat ze security guards waren en de pier bewaakten. Ik dacht eerst dat ´t een grap was omdat ze zo zat waren, maar later kwam ik erachter ze daadwerkelijk betaald kregen om die pier te bewaken.
Op de terugweg naar ´t hotel werden we onprettig verrast door twee honden, die we in ´t donker op een meter van ons af plotseling superagressief begonnen te blaffen. Ik kreeg een halve hartstilstand, ik dacht echt serieus dat ze gingen bijten. Ik die beesten op afstand houden met trapbewegingen, zodat ze me niet zouden bijten. Dat werkte.
Thuis rookten we nog een joint en gingen we slapen.

Twee dagen later verhuisde ik naar de ¨Unicorn¨, wat wat meer een backpacker feeling had. Op ´t moment dat ik er aankwam werd ´t bewoond door een groep hippies.
Thomas, een grote Amerikaan, was wel een mooi figuur. Hij reisde door Centraal Amerika met z´n motor en z´n hond. Maar helaas was z´n hond in Mexico gestolen. Hij weigerde te betalen voor een slaapplaats en sliep daarom in een tentje op ´t strand. Papillon was een ander mooi figuur. Een zigeunerachtige hippie, die zoals z´n naam, (Papillon, Frans voor vlinder) doet vermoeden, zweefde als een vlinder. Hij reisde al maanden zonder geld, maar om te overleven deed hij tarotlezingen. Dan vond je ´m ´s avonds na zonsondergang bij een tafeltje met een kaars. Ik was een keer getuige van een tarotlezing. De kaarten fungeerden vooral als een leidraad voor zijn toekomstvoorspellingen, meer gevolg gaf hij aan wat de klant wilde horen om zodoende een grotere vrijwillige bijdrage te krijgen.

Ook ontmoette ik Hailey in de Unicorn. Een levendige Engelse, maar met zo´n sterk accent, dat ik in ´t begin maar de helft van de dingen die ze vertelde begreep. Met haar maakte ik enkele uitstapjes naar andere dorpjes aan ´t meer.

Op één van deze uitstapjes kocht ik een nieuwe camera, die op ´t moment van schrijven nog steeds goed functioneert. Op diezelfde dag schreef ik me in voor een driedaagse meditatiecursus. Ik was de enige deelnemer, wat ik helemaal niet erg vond.

De lerares, Edith, was supertof. Ze woonde ondertussen 3 jaar om en rond Lago Atitlan , ze komt uit Oostenrijk en ze is 42.
De meditatielessen waren veel levendiger dan ik had gedacht. We deden in de 3 dagen verscheidene staande meditaties en enkele zittende, alle onder begeleiding van muziek.
Op de laatste dag, gingen we na de cursus nog wat napraten. Ze ruïneerde het idealistische beeld wat ik van ¨mijn meditatielerares¨ had onmiddelijk, toen ik haar wat persoonlijker leerde kennen.
Ze haalde een perfect zelfvoorgedraaide joint te voorschijn en bood die mij ook aan. Ze vertelde me dat ze een intensieve cursus tot sjamaan had gedaan en later vertelde ze dat ook een 3 jaar lange tantra-cursus had gedaan. We gingen een paar keer uit eten nu is ´t nog steeds een goede vriendin van me.

M´n oorspronkelijke reden om naar San Marcos te gaan was om een massage cursus te doen. Ik had me opgegeven bij 2 verschillende massage scholen, omdat bij geen van beide zeker was dat de cursus door zou gaan. Het ¨Holistic Center¨ dat ik ook al op internet had gezien het de ¨Flower House¨. Uiteindelijk koos ik voor ´t holistic center, omdat de vrouw van de ¨Flower House¨ er uit zag als een levende zombie en het Holistic Center wel een professionele uitstraling had.
Ik deed de cursus samen met Jesse, een Engelse, die net zo oud was als ik en ook Antropologie had gestudeerd. Ito was onze leraar. Ito is een 32-jarige Costaricaan, die af en toe een beetje te veel energie had. Maar over ´t algemeen was hij een goede leraar. Hij besteedde weinig tijd aan theorie, wat voor een massage cursus denk ik de beste tijdsverdeling is. De helft van de tijd oefende ik op Jesse en de andere helft zij op mij :) Zeker één van de fijnste lessen, die ik ooit gehad heb.

Voor ik het certificaat kreeg van ¨Swedish Full Body Massage¨ moest ik als soort van examen Ito een massage geven. Ik was in ´t begin een beetje zenuwachtig en daardoor vergat ik een paar dingen, maar toen ik éénmaal in de flow kwam, ging alles soepel.

Ik was met vlag & wimpel geslaagd, vertelde hij me. Z´n enthousiasme over de massage kende geen grenzen. Hij zei dat ik de ¨touch¨ had en dat hij professionele massages had gehad, die minder goed waren dan die van mij.

Eén van de dagen tijdens de massage cursus kwam Ben me opeens opzoeken. Ben is een gast uti Texas, mijn leeftijd, die ik had ontmoet op het eiland ¨Caye Caulker¨ in Belize. Ik had ´m nou niet direct verwacht, ik kon wel goed met ´m opschieten, maar verder nix bijzonders. Dessalnietemin konden we nu vet goed met elkaar opschieten. We gingen elke ochtend ´s ochtens in ´t meer zwemmen en we hadden een goeie tijd. 2 Avonden achter elkaar zei die dat ie de volgende dag weg zou gaan om de vulkaan San Pedro te beklimmen, maar 2x wassie d´r steeds, als ik ´s middags terugkwam van de massagecursus.

De laatste dag dat hij d´r was verhuisden we naar Shamanek, een hostel op een een heuvel naast San Marcos. We gingen die avond naar de pizzeria in ´t dorpje. Maar we hadden geen zaklamp en er was ook geen maanlicht. En de nodige biertjes gedronken hebbende was ´t een hele tour om die heuvel weer op te klimmen.

In San Marcos is een spiritueel centrum dat ¨De Piramides¨ heet. Deze naam heeft ´t omdat bijna alle gebouwen de vorm hebben van een piramide. In Mexico had ik ´t al op internet gezien, maar ik had de maand tijd, die voor de korste cursus stond, er niet voor over. Liever ging ik een in Honduras reizen.

Maar tijdens een volle maan maya ceremonie, die georganiseerd werd door Papillon, veranderde mijn besluit. De ceremonie werd gehouden op de dag van de volle maan, om 13.20 ´s middags. Deze getallen hebben in de maya kalender een speciale betekenis.

Eerst berekende Papillon iedereens Maya sterrenbeeld en vervolgend werd ´t heilige vuur aangestoken. Er waren een soort van Djembe-achtige trommels, waarop met de handen gespeeld werd en er werd gezongen.
(Links in geel met trommel -> Sol)
Dit creëerde een speciale energie, waardoor ik in een lichte trance raakte. In deze trance werd me duidelijk dat ik de ¨maancursus¨(die de volgende dag zou beginnen) bij de piramides moest gaan doen. Ik was voor m´n gevoel op een punt in m´n leven aangekomen, dat ik ´t leven echt wat serieuzer moest gaan nemen. Als ik wat van m´n leven wilde maken, was dit de juiste tijd en werd de juiste gelegenheid geboden. Het leek de opoffering van een maand reizen van alle kanten waard. Ik besefte dat deze cursus van een maand, perfect was om mezelf de discipline bij te brengen, die me altijd ontbrak.

Een maand lang elke dag om 7.00 uur ´s ochtens yoga doen, om 10.00 uur een meditatie en een lezinbg over een spiritueel onderwerp en om 17.00 ´s middags nog en meditatie van een uur en dan om 22.00 slapen.

Een maand lang geen alcohol, geen sigaretten en geen sex.

Op naar een voorlopige thuisbasis

Later loop ik ´s avonds na ´t eten over ´t strand, waar ´t dorpje naar is genoemd(Playa del Carmen) Vraag ik de weg aan een stel dronken Mexicanen, staat 1 van die gasten opeens op: ¨Het hotel is die kant op GODVERDOMME en als je hier ooit nog ´s terugkomt jaag ik je een kogel door je kop, kuttourist.¨ Ik wist wel dat ´t gewoon een dronken Mexicaan was en dat ie ´t niet zo kwaad meende, maar krijg je dat niet elke dag naar je hoofd geslingerd.

Volgende dag in de bus naar de grens. Kom ik in ´t grensplaatsje terecht, waar ik nog net de laatste lokale bus naar Belize city kon pakken. In de bus ontmoette ik een jongen van mijn leeftijd, een Beliziaanse neger. Z´n Engels was lastig te verstaan de de luide busmotor maakte de communicatie er niet makkelijker op. Z´n accent deed me heel erg denken aan ´t Jamaicaanse Engels accent. Hij werkte voor een Beliziaanse T.V. zender en kwam net terug van een bezoek aan zijn Mexicaanse vriendin. Tijdens de overgang bij de grens tracteerde hij me op een biertje en een peukje.

Belize city was ´s nachts best eng. Een vieze donkere stad, de enige mensen op straat waren zwervers en junkies.
Met de taxi zijn we heel Belize city afgeweest naar een goedkoop hostel, maar of er deed niemand open, of ´t was vol.

In ´t grensplaatsje had ik geen tijd om te eten, dus ondertussen zat ik al 12 uur zonder eten. Uitgehongerd kwam ik uiteindelijk in een iets duurder hotel terecht(25 dollar). Ik werd ontvangen door een supersympathieke jongen, die me hielp m´n tas binnen te sjouwen. Ik vertelde dat ik compleet uitgehongerd was, waarop hij de menukaart van een restaurant met bezorgservice tevoorschijn haalde. Eén telefoontje later kwam er een hamburger, een steakburger en een portie patat mijn kant op. De hamburger was een broodje met een plak ham, niet bepaald wat ik had verwacht, de frietjes waren niet te eten, maar de steakburger was best aardig. Ik gaf de jongen van de receptie 5 belize dollars fooi(2 eu), wat ik ook normaal nooit doen en ging lekker slapen.

´s Ochtens op naar Caye Caulker(uitgesproken als key caulker) , een eilandje voor de kust van Belize, wat volgens Dorieke zo mooi was. De haven was vlakbij m´n hotel en daar kon ik ook mooi m´n laatste Mexicaanse pesos voor Belize dollar wisselen.

´t Eilandje was niet zo groot en met behulp van m´n 4 jaar oude reisguds had ik al snel ´t goedkoopste hostel gevonden, ¨Tina´s Backpackers¨, de pier af 30 meter naar rechts en daar, aan zee, was ´t. Ze hadden een soort overdekt terras op palen in de zee. Er hingen hangmatten die zich uitermate goed leenden voor het lezen van een boek of om gewoon rustig te chillen.

Ik kreeg een bed toegewezen op de bovenste verdieping, in een dormitory. Op de tafel die bij ´t bed hoorde van de persoon die naast me had, lag ´t boek ¨On the Road¨ van Jack Kerouac. Ik las de achterkant en herrinnerde me vaag iets van dat m´n moeder die schrijver wel ´s had genoemd, maar dat ik er nooit wat van gelezen had.

Even later kwam de gast binnen, die ´t bed naast me had. ´t Eerst wat ik ´m vroeg was of ie ´t boek al uit had. Hij zei dat ie ´t net gelezen had, maar dat ie ´t aan een vriendin van ´m had beloofd.

´s Avonds ontmoette ik Hetwiech, een toffe Nederlandse. Echt een hele spontane, sociale meid. Ik was daarom ook superverbaasd om te horen dat ze geneeskunde deed.

Ik besloot ´t die avond rustig aan te doen en ging vroeg slapen.

Ondertussen had ik de jongen van ´t boek wat beter leren kennen (ook een geneeskunde student) en maakten we ´s ochtens plannen om die dag te gaan kayakken naar de andere kant van ´t eiland. Dat deel is niet bereikbaar via land en is practisch onbewoond. ´t Is grotendeels mangrovebos en volgens de eigenaar van ´t hotel zitten er daar krokodillen.

Ik ging in een kayak met Noël en z´n 2 vriendinnen gingen in een andere. Onze samenwerking ging soepel, de atmosfeer was heel chill. (die Noël was een superrustige gast, die nix zei als ´t niet nodig was) Na een tijdje in de mangrovebossen te hebben rondgepeddeld ging ´t regenen. We besloten terug te keren, maar niet lang daarna veranderde de regen in een tropische regenstorm. Ik voelde me niet zo fijn meer op ´t water, ik kon niet veel meer zien omdat de regen op m´n ogen klaterde. Een stukje verderop stond een verlaten huisje met een klein strandje. We peddelden er naar toe om te schuilen tot de storm voorbij was. Het was precies zo´n huisje uit een horrorfilm, waar verdwaalde reizigers per ongeluk terecht komen om daar met een kettingzaag te worden afgeslacht door een gestoorde psychopaat.

De storm was echter snel voorbij en we verlieten het verlaten huisje ongeschonden. We hadden de kano´s iets langer dan afgesproken, dus toen we ze inleverden moesten we iets bijbetalen.

Volgende ochtend de was gedaan, of nouja, de was naar de wasserette gebracht. Die ochtend zei Noël, toen ie wegging dat ´t boek op m´n bed lag. Vet aardig! Heb ik verder de hele dag wat over ´t eiland gesjokt en in een hangmat aan zee gelegen.

Ook had ik een ander stel chille Amerikanen ontmoet, Ben een gast uit Texas met 3 vriendinnen. We feestten er die avond tot in de late uurtjes op los, want we gingen de volgende ochtend met z´n allen snorkelen. We zwommen midden tussen de haaien en de roggen. De haaien waren ¨Nurse sharks¨, niet gevaarlijk dus, maar in ´t begin toch wel wat eng. Die beesten zijn namelijk toch nog steeds 3 meter lang en ´t zijn toch nog steeds haaien. We zagen ook waterkoeien en zeeschildpadden.

S´ avonds ging ik uit eten met Hetwiech, we dronken een paar Cuba libres en hadden een levendige conversatie.

Van Belize City naar Flores in Guatemala. Bij de grensovergang werd ik voor 8 eu genaaid door de douane. Ik betaalde met een briefje van100 quetzal (10 eu) en door de chaos en m´n eigen naïviteit merkte ik pas later dat ie me geen wisselgeld terug had gegeven. Welkom in Guatemala!

Het hostel ¨Los Amigos¨ waar ik 3 jaar geleden een aantal dagen met Cito had gechilled was vol, maar een ander hotel niet ver daar vandaan had nog wel plaats. Ging ik ´s avonds naar Los Amigos om even een biertje te drinken, kom ik Hetwiech daar tegen. Ze had me wel vertelt dat ze, als ze in Flores op de bus moest wachten naar ¨Los Amigos¨ zou gaan, maar dat was ik alweer vergeten.

Wij gezellig praten met nog wat andere Nederlanders tot Hetwiech weg moest om de bus te pakken. 5 Min. later komt er een gast binnen lopen, die ik niet kende, maar hij riep wel mijn naam.... Zoveel Jelmers kunnen hier toch ook niet zijn, dacht ik zo.

Bleek dat hij samen met Kees aan ´t reizen was, een gast die samen met mij ook 5 maanden in Guadalajara had gestudeerd. Kees had hem wat verhalen over mij verteld en foto´s laten zien. Was hij toevallig met Hetwiech aan de praat geraakt bij de ingang van ¨Los Amigos¨ en had zij hem verteld dat ik op dat moment in ¨Los Amigos¨ zat. Hoe toevallig is dat.

Ik met die vriend van Kees naar de bar waar Kees nog steeds zat. Hebben we de nodige biertjes gedronken en wat bijgepraat.

De bustocht naar ´t midden van Guatemala, naar Semuc Champey de volgende ochtend duurde een eeuwigheid. Gelukkig zaten er wel wat leuke mensen in de bus. Ik kon ´t wel goed vinden met een Zwitsers meisje. Ze was opgegroeid in Bolivia en was nu net klaar met ´r studie in Zwitzerland. Er zat een Amerikaans koppel naast me in de bus. Ik raakte aan de praat met de vrouwelijke helft van de 2 en ze vertelde me dat haar man het script had geschreven voor de Lion King 2. Haar man zelf praatte niet zoveel, alsof ie iets tegen praten in de bus had, want als we stopten babbelde ook hij er vrolijk op los.

Van 2 Zweedse dames had ik gehoord van hostel ¨El Retiro¨, wat superrelaxed zou moeten zijn. Dus wij naar dat hostel, hadden ze nog precies 5 hangmatten vrij. Net toen ik me aan ´t settelen was in m´n nieuwe slaapplaats, merkte ik dat ik m´n kleine rugzak was vergeten in de bus. Ik teruggesprinten, maar de bus was al weg. Hop naar de receptie, die lui gelijk bellen, buschauffeur bereikt en hij zou binnen korte tijd terug zijn. Korte tijd kan binnen Guatemala variëren van 5 min. tot 3 uur, maar idd, na een half uurtje hoorde ik een busje toeteren, ik hop er naar toe sprinten en jahoor daar wassie met m´n tas. Heb ik ´m 20 quetzal vindersloon gegeven. ´S avonds met het Zwitserse meisje in de bar van ´t hostel gechilled. Ze had zeker wel een paar leuke verhalen, alleen jammer dat ze aan ´t eind van de avond, toen ik even naar de W.C. was bij een Israëli ging zitten, waar ze eerder die reis een tijd mee ¨rondgereisd¨ had.......

De tour om Semuc Champey te zien begon al om 7 uur. We vertrokken met een grote groep van 30 man in 2 verschillende pickups. Semuc Champey is een soort natuurreservaat, waar ik verscheidene goeie verhalen over had gehoord. In de grotten daar waren we net de groep elven uit Lord of the Rings. Iedereen had een kaarsje en dan zag je zo´n groep mensen allemaal achter elkaar met een kaars door de grot lopen.

Daarna gingen we in een soort opgeblazen vrachtwagenband de rivier af. We liepen terug over een brug over de rivier, 10 meter hoog. De gidsen sprongen er vanaf en wij mochten ook springen. De Australische dames van de groep sprongen zonder aarzelen achter de gids aan. Ik zat 30 sec. op de rand te aarzelen, voor ik mezelf kon bewegen te springen. Of nouja ´t was meer van 3 2 1 verstand op 0, spring! En daar vloog ik naar beneden, me ervan bewust wordend dat er geen weg terug meer was.

We liepen een berg op vanaf waar je een mooi uitzicht had op de ¨natural pools¨ van Semuc Champey. We zwommen in de pools, maar ´t werd donker en ´t ging regenen. Er stond echter nog iets op ´t programma, met een touwladder bij een waterval naar beneden klimmen. Een vrij gevaarlijke operatie. Je was niet gezekerd, de sporten van de ladder waren superglad en door ´t naarbenedenstromende water kon je niet veel zien. Als je zou vallen, viel je 6 meter naar beneden op de rotsen om daarna verpletterd te worden door de rivier, die een paar meter daaronder met veel geweld op de rotsen knalde.
Een Duits meisje viel bij ´t naar boven klimmen, maar gelukkig had de gids haar pols vast.

Op de terugweg waren ze bezig een bus uit de berm te trekken, waardoor de hele weg was geblokkeerd. Na een uur wachten kwam er een gast Quebec naar ons busje. Hij bood aan om 4 van de groep mee te nemen. Ik was één van de gelukkigen.

Tijdens de tour had ik contact gemaakt met een relaxte Engelse gast en 2 Amerikaanses. We dronken een biertje in de bar van ´t hotel, maar al snel begon ik me te ergeren aan de 2 Amerikaanse dames.

Ik had een busticket geboekt naar Antigua, vanwaar ik verder kon reizen naar Panajachel aan Lago Atitlan(Meer van Atitlan) en vandaar met de boot naar San Marcos, waar ik van plan was een paar weken te blijven, om een massage cursus te doen.

Ik hoopte dat ik alles in één dag te doen maar hield er rekening mee dat ik misschien in Panachachel zou stranden. Alles ging echter soepel en in de 10 min. dat ik in Antigua was om over te stappen, kwam ik Tina tegen, een meisje dat ook in Guadalajara had gestudeerd.

In de boot naar San Marcos voelde ik me zwaar chill, eindelijk ergens even wat langer blijven...........

Van Palenque naar ´t schiereiland Yucatan

M´n andere reisdagboek is vol. t Kostte me 6 dagen om de tijd te vinden om een nieuwe schrift te kopen.

Van Palenque naar Merida liften ging echt heel makkelijk. Eerst een stukje met een hippie busje met hippies uit Guadalajra mneegelift en toen later een superlange liften van een familie. Ze zetten me om 11 uur ´s avonds af bij een bezinestation buiten Merida. ¨Wordt lastig om hier weg te komen, maar eerst maar even wat eten¨ dacht ik, want ik was compleet uitgehongert.

Terwijl ik aan ´t eten ben komen er 2 jongens van mijn leeftijd binnen, die me meenemen naar Merida.

Uit Merida(grote stad) wegkomen was niet lastig, 1 lokale bus en 2 liften bij de stoplichten en ik was de stad uit. Op naar Chitzen Itza, waar de grootste Maya ruïnes in Mexico zijn te vinden.

Ik kreeg een hele aardige lift van een jongen die werkte voor een bouwbedrijf. Dit was pas z´n 2e dag maar hij vond ´t nu al verschrikkelijk. Hij kreeg hoofdpijn van ´t geluid wat de 25 jaar oude pickup wist te produceren. Ik moet ook wel zeggen dat die autop eruit zag alsof ie elk moment uit elkaar kon vallen. Hij had z´n hele leven in cancun gewerkt, maar was jirt geleden naar Merida verhuist omdat dit een rustigere plek was voor z´n vrouw en kind.

In ´t hotel waar ik zit in Piste, een dorpje bij de ruïne van Chitzen Itza, ontmoette ik een Amerikaan. Zo rond de 35 jaar oud en op zich wel relaxte, hij praatte alleen wat veel en over onderwerpen waar die duidelijk nix zinnigs over wist te zeggen. (Toen ik dit typte, ging ik voor de grap even facebook checken om te kijken hoe oud ie echt is, issie nog precies 35 ook:)

Later begreep ik iets meer van zijn spreekgewoontes, hij werkt in Hollywood, in de showbussiness. Hij werkte voor een niesproggramma wat zich alleen bezig houdt met het doen en laten van Celebritties.

De ruïnes van Chitzen Itza vond ik niet heel boeiend, op de afbeelding van een priester in Lotuszit na. Dat vond ik wel interressant, zo´n maya priester in Lotuszit. Ik dacht dat dat meer iets indiaas was.

Wel supermooi was de Cennote van Ik-Kil. Een cennote is een klein meertje onder de grond, waar de maya´s heilige krachten aan toebedachten. Je kon ´r heel fijn zwemmen. Ik kwam daar een groep Nederlandse toeristen tegen. Ze reisden onder leiding van een gids van het bedrijf ¨Boabab¨.

Hun gids leek een paar jaar jonger dan ik, een beetje een groentje leek ´t. Maar toen ik even met ´m ging praten klonk er toch wel een zekere vorm van autoriteit door in z´n stem.

Het was 2 uur ´s middags en ik wilde diezelfde dag op Isla de Mujeres(bij Cancun) aankomen.

Ik stond wel een half uurtje op de eerste lift te wachten maar daarna ging alles van een leien dakje. Zelfs in de periferie van Cancun kostte ´t me niet veel moeite om met verschillende liften fwars door ´t centrum bij de haven te komen. Tegen ´t vallen van de nacht kwam ik in de haven aan. ´t Was een lange dag geweest, maar om zo aan ´t einde van de dag, helemaal kapot je bestemming te bereiken, voelde echt glorieus!. (Er was heel veel wind, dus kon ik m´n ogen niet helemaal open houden)

´t Hostel was een beetje lawaaierig, maar wel gezellig, Ik raakte in de beachbar aan de praat met een Duits meisje, waarmee ik later die avond zoende. Ze was 30 en ze was Duitsland ontvlucht om van haar speedverslaving af te komen.

Ook kwam ik daar een interressante Amerikaanse tegen. Ze had een soort van zigeunerachtige uitstraling, met van die grote oorbellen en een neuspiercing. En op de één of andere manier, was dat bij haar echt heel aantrekkelijk.

Ze was professioneel fotograaf, ze reisde door Mexico om haar portfolio uit te breiden. Aan ´t eind nodigde ze me uit om met ´r mee te komen naar een klein eilandje ten Noorden van Merida. Ik ging richting Belize, dus moest haar aanbod helaas van de hand wijzen.

Om 6 uur ´s ochtens waren we op onze laatste nacht met een relaxte groepje backpackers nog de zonsopgang aan ´t kijken.

Volgende/zelfde dag richting Belize. In cancun kreeg ik een lift van een goeie Amerikaan, die me aan ´t eind van de lift 100 pesos gaf om een bus te pakken. Ik eigengewijs gewoon verder liften, maar daar zou ik spoedig spijt van krijgen. Kom ik vast te zitten in Playa del Carmen. 2 uur lang in de brandende zon heen en weer rennen voor de stoplichten op zoek naar een lift.

Opeens kon ik niet meer verder en stortte in. M´n lichaam wou niet meer. Na 10 min. zitten besloot ik een hostel te zoeken. In de footprint stond dat ´t goedkoopste hostel wat lastig te vinden is. Ik met een taxi toch proberen, maar na een half uur hadden we ´m nog steeds niet gevonden. De taxi chauffeur zat de hele rit al wat irritant te doen omdat ik ´m geen exact adres kon, want dat vermeldde mijn Footprint niet.

Ik besloot met mijn laatste krachten zelf ´t hostel te zoeken en stapte uit. Geen goed plan. Alleen kon ik ´t hostel ook niet vinden, ´t volgende was een kilometer verderop, wat voor mij opdat moment echt een onmogelijke afstand leek.

In de buurt van ´t hostel gekomen, vroeg ik een gast van een hotel de weg. Mijn humeur had op dat moment een dieptepunt bereikt. Vertelt die gast me doodleuk dat ie niet weet wat een hostel is. Ik ´t spellen, luisterde niet, dacht ie dat ik een hospitaal bedoelde. Nou.... ik werd ecgt zo boos. ¨Pinche estupido, chinga tu madre , no hablo chino¨. Vrij vertaald ¨Godverdomme achterlijke kutgast, ga je moeder neuken, ik spreek toch geen Chinees¨.

Nou dacht ik dat ie net deed alsof hij me niet verstond omdat hij voor een hotel werkte en dat ie me daar naar binnen wilde hebben. In de rest van Mexico is ´t woord ¨Hostal¨ namelijk algemeen bekend.

Meer even verderop kwam ik nog wat lui tegen die niet wisten wat een ¨hostal¨ was. Dus nu denk ik dat ie ´t echt niet wist.
Word ik voor ´t eerst in Mexico echt boos, is ´t nog onterrecht ook....

Nog 100 meter verder en m´n schouders begonnen helemaal te verkrampen. Er ging een `pijnscheut door m´n bovenrug en schouders. Ik moest m´n backpack afdoen anders zou ik omvallen. Ik kon m´n backpack niet meer op m´n rug tillen en heb ´m de laatste 100 meter voor me gedragen.

Ik even slapen in ´t hotel. wat op zich wel een chill ding was, want ´t lag precies aan ´t strand. (Playa del Carmen, volgens Mexicanen 1 van de mooiste van Mexico). Ben ik tijdens m´n slaap aan ´t dromen, voelt ´t opeens alsof iemand m´n keel dichtknijpt. ´t Kostte me echt superveel moeite om wakker te worden. Ik wakker, realiseer ik me dat ´t die verschrikkelijke kramp was, die in m´n slaap was teruggekomen. Echt heel eng.

Later

Zuidwaarts !

Eindelijk, na vele maanden ¨studeren¨ in Guadalajara, weer op reis. Best een aardig reisje, zou ik zo zeggen. Hij voert me van de indianendorpjes in Oaxaca tot de maya tempels in yucatan. En dan richting guatemala, el selvador, honduras en nicaragua.

´t plan is om van Oaxaca naar yucatan te liften, en dan vervolgens door Belize naar guatemala om daar een paar weken bij ´t lago atitlan te chillen, dan weer 3 weken rondliften in honduras el salvador en t noorden van nicaragua en uiteindelijk nog 3 weken op Isla Ometeppe in Nicaragua te chillen.
Afscheid nemen van Alma was toch nog wel lastig. Ik had nl toch bijna 5 maanden bij die familie gewoond en alle lust en leed gedeeld.
De busrit(7 uur) naar Mexico city was vermoeiend. Op t busstation wist niemand van ´t bestaan van ´t indianendorpje, waar ik heen wilde af, tot een oudere vrouw me vertelde dat ik op ´t verkeerde busstation was. Ik moest naar ´t ¨busstation van ´t Zuiden¨, aan de andere kant van Mexico city, een uur met de bus. In dat busstation wisten de mensen wel over welk dorpje ik ´t had en ze konden me zelfs vertellen wanneer de volgende bus vertrok, maar gues what... vanaf nog een ander busstation. Die naar ´t Oosten, wat ook weer aan de andere kant van de stad lag. Hetzelfde busstation, vanwaar ik 3 jaar geleden mijn reis met Cito naar Buenos Aires begon.
Ondertussen was ´t half 10, ik vreesde dat de 5 uur die de reis zou gaan duren, 5 mexicaanse uren waren. 5 Mexicaanse uren zijn ongeveer 6 - 10 Nederlandse uren en jahoor 8 uur later kom ik midden in de nacht aan in Huautla de Jiminez. Hier spreken de mensen Zacateco, een oude indianentaal waar ik nix van versta. Maar als ik tegen iemand aan begin te praten merk ik dat ze toch ook vrij goed Spaanse spreken. Een hotel was na een lekkere nachtwandeling de berg op to ch gauw gevonden.
Dit dorpje is zo klein dat bijna iedereen elkaar wel kent, zo ook de sjamaan waar ik naar op zoek was. Ik had van een haar gehoord van een Frans vrouw, die ik 3 maand geleden tegen was gekomen in de indianenwijk van Tepic, een stadje in ´t Noorden in de bergen.
Doño Julietta heet de sjamaan, ze is zo wijs dat ze is opgenomen in de ¨raad van de 13 grootmoeders¨, een groep van 13 wijze oude sjamaanvrouwen van over de hele wereld. ¨International Council of Thirteen Indigenous Grandmothers¨ in ´t engels, in ´t huis van Julietta hing ook een foto van haar, de 12 andere grootmoeders en de dalai lama.
Lula, zo heet ze, de dochter van Julietta, was er om de ceremonie te doen. Doñna Julietta was in Mexico city om wat zaken te regelen.
Ze stad de kaarsjes bij ´t altaar aan. Ze had een soort unit, met kooltjes en kruiden, een soort van wierrookachtig iets, waarmee ze de kamer, zichzelf en mij zegende. Ik at de verse paddestoelen van een schaaltje en daarna 2 koffiebonen, die smerig waren. De verse paddestoelen waren op zich nog best lekker.
In ´t begin was ik toch een beetje bang voor ´t effect van de paddestoelen, maar toen ik 1x ging liggen voelde ik me super op m´n gemak met Lulu. Toen begon ´t pas echt.
Tijdens de hele ceremonie Lulu aan ´t zingen en aan ´t bidden. Afwisselend in ´t Spaans en in ´t Nahuatl. Na een tijdje begon ik me allemaal dingen te realiseren, wat er basicly op neer kwam ¨hoe ik toch een wat productiever leven kan hebben in Nederland¨. En daarnaast voelde ik me supergoed toen de ceremonie voorbij was, echt helemaal blij.

16-06
Netjes om 8 uur opgestaan voor de wandeling. Met de stiefbroer van Lula gingen we op pa, echt een superaardige kerel. Hij is schilder en daarnaast berggids.

Hij vertelde me dat z´n vader alcoholist was en daaraan overleed toen ie 34 was. De gids was de oudste van z´n 3 broers en zusje en moest na t overlijden van z´n vader samen met z´n moeder voor z´n familie zorgen. Hij drinkt niet, rookt niet en leeft supergezond.
We gingen best ver de eerste grot in en op een gegeven moment kwamen we bij een stuk waar je moest tijgeren om verder te komen. Hij begon na lang tweijfelen te proberen naar de andere kant te kmen, maar nada ik ´m had gewaarschuwdd voor de spinnenwebben besloot ie toch terug te keren.
Op de terugweg vertelde ie me over een ander grottencomplex, een uur de berg up. We waren beide al wat moe, maar ik woe toch even m´n grenzen opzoeken. Wj eert bij een superglad (droog) riviertje omhoog en daarna dwars door de rimboe naa de grotten. Op de terugweg gleed ik ´t rimboe stuk uit op een supersteil gedeelte. Echt superveel mzzl dat ik net voor ik uitgleed een liaan had beetjegepakt, maar nog steeds gleed ik 2 meter naar beneden..... Ik kwam er me de schrik en wat schaafwonden vanaf. Het was nog een goede 3 uur bergopwaarts naar ´t dorp. ´S ochtens had ik m´n rugzak naar ´t huis van de sjamaan gebracht, waar José, de gids, ook woont.

Het is echt een superleuk huis, er wonen 3 honden, 1 kat met 2 jonge katjes, 4 papegaaien en een valk. Daarnaast een nuclear family van een grootmoeder, met haar 3 dochters, 2 echtegenoten, 3 kinderen en een baby.
Ik voel me wel heel goed bij deze familie, jammer dat ik morgen alweer weg moet.

Heerlijk geslapen afgelopen nacht, echt compleet in Coma. Nog een paddenstoelen t-shirt gekocht van lulu, waarin ik er echt net uitzie als een sjamaan. Vanuit Huautla was ´t was lastig liften, dus voelde ik me gedwongen om betaald met een pickup mee te liften. In Teotitlan had ik binnen 2 sec. een lift met wat indiaanse schoolmeisjes, die heel zenuwachtig zaten te lachen. De omgeving was echt supermooi, die bergen met die mooie oude bomen.

Ik strandde om 5 uur, 2 uur van mijn bestemming. Er kwamen bijna geen auto´s langs en die, die langs kwamen leken totaal niet geinterreseerd in het meenemen van lifters. ´t begon al wat donker te worden dus uiteindelijke maar een collectivo, een minivan genomen naar Oaxaca stad.

´t eerste hostal waar ik kwam was al een jaar gesloten en de 2 waar ik nu zit is ect kut. ´t is te duur en de mensen hier zijn duidelijk geen diehard backpackers. ´t is hier net iets te schoon en er is totaal geen atmosfeer. ...

Toch later nog een cool quebeccaans meisje tegengekomen. Of nouja, meisje, ze was al 30. Maar anyway, zij had een jaar in China gewerkt als Engels lerares en ze zei dat ´t voor haar wel de moeite waard was geweest, maar dat chinezen echt lastige mensen zijn. Ze mogen bijv. nooit nee zeggen, want dat leidt tot gezichtsverlies. En ze hebben niet echt een eigen mening. Het is net alsof elke chinees een vertegenwoordiger van de overheid is.

Al de zoveelste persoon die me ontmoedigt om naar China te gaan, ik begin nu toch echt te twijfelen.

18-06

Oaxaca stad uitliften was een flink stuk lastiger dan ik had gedacht en ´t feit dat 60% van de auto´s taxi´s waren maakte ´t er ook niet beter op. Na enkele vergeefse liftpogingen, besloot ik al snel een collectivo te pakken naar ´t volgende dorpje. Een collectivo is een goedkope taxi, die naar de plaats van bestemming vertrekt als tenminste 3 of 4 personen in zitten.
Ik was de eerste dus ik dacht ¨ik ga lekker voorin zitten, een plaatsje helemaal voor mij alleen¨. In een normale taxi gaan 5 mensen, 2 voorin en 3 achterin en dan issie vol. Deze taxichauffeur vond dat echter maar een raar Westers idee. Volgens hem was er toch makkelijk plaats voor 7 personen in een taxi, 3 voorin en 4 achterin. Dit betekende dat ik mijn eene stoele moest delen met een ander persoon. Ik kwam half op de versnellingspook te zitten waardoor de chauffeur bijna niet meer kon schakelen.

Lat die eene persoon met wie ik mijn eene stoel moest delen met een man met een roze polo. Niet dat homofoob ben of iets derg. Maar ik heb ´t gewoon niet zo op mannen met roze shirts en al helemaal niet op manne met roze polo´s.

Mijn eerste lift beloofde veel goeds, een wat oudere man met een snelle pickup, die hij bestuurde alsof ´t een racewagen was. Hij kon me helemaal naar zapanatapec brengen, niet ver van mijn reisdoel voor die dag, Tapanatapec. Hij praatte wel wat veel en met 2 ramen open met een snelheid van 120 kmp/h verstond ik niet veel van zijn binnensmondsje gebabbel. Wat ik wel verstond, was dat ie 2 verschillende hoge banen had voor de regering en daarnaast nog een eigen bedrijf in onroerend goed.

Een uur van bestemming gingen we even bij z´n bedrijf langs om wat zaken te regelen. Dit gaat niet zolang duren, zei die. Idd na 5 min. kwam hij weer naar buiten met 2 papiertjes in ´z´n hand. Vol trots liet ie me ze zien, 1 cheque van 110 000 pesos en een ander van 400 000. Waarom hij me dat nou zo nodig moest laten zien wist k niet, maar ik zou er spoedig achter komen. Op naar de bak, ¨ik ben zo terug, even m´n cheques innen¨. Mij alleen achterlatend met de sleutels in ´t stuur en z´n mobiel in de lader. Hij moet me wel erg vertrouwd hebben.

Na een half uur wassie nog steeds niet terug en ik begon toch wel honger e krijgen. Maar net toen ik op ´t punt stond toch snel wat te eten te scoren kwam ie terug. Zonder verklaring van waar hij gebleven was en waar we nu naar toe gingen, gingen we dezelfde weg terug als waar we vandaan waren gekomen. ¨Now what¨, d8 ik. ¨De Tao is rustig, de Tao is stil¨ zei ik tegen mezelf om bewust mijn groeiende onrust te onderdrukken. Kwamen we bij een bedrijf in the middle f nowhere. ¨ja.....even een rekeningetje betalen, je mag wel meekomen, binnen hebben ze airco.¨Nouja goed, ik mee naar binnen. Wij naar een bureau met een mooi meisje erachter en als eerste gooit ie een hele stapel bankbiljetten op tafel, mij aankijkend met een blik van ¨kijk, zó doe je dat¨. Niet dat ik ooit eerder zoveel geld had gezien, maar ik was toch niet echt ¨impressed¨.

Vervolgens gingen we wat eten of beter gezegd, hij nodigde me uit om met hem in een restaurant te eten. Na een lekkere , maar toch niet bijzondere ¨filet mignon¨ kwam de rekening. Na al dit showgedrag van hoe rijk wij wel niet was, acht ik toch wel dat hij me deze 100 pesos(8 eu) maaltijd voor een arme backpacker wel zou betalen. Maar nee hoor, ´t bleek nog een gierige rijkaard te zijn ook. Ik mocht mooi m´n eigen filet mignon en m´n biertje betalen. En toen ie daarna nog verder ging over hoeveel geld ie wel niet verdiende had ik echt o iets van ¨val toch dood¨. We vervolgenden onze weg en met in ´t totaal een oponthoud van 4 uur kwamen we toch om 19:30 op de afgesproken plaats aan. Hij zou in ´t enige hotel,wat da stadje rijk was, overnachten. Ik moest en zou daar wegkomen, kostte ´t me m´n laatste druppel bloed.
Hij nodigde me uit om in zijn hotel te pitten, wat ik dan vast ook weer zelf mocht gaan dokken, ik bedankte vriendelijk en vroeg ´m om me aan de rand van ´t dorpje af te zetten.

Ik begon toch wat wanhopig te worden, want er was nog iets van 30 min. zonlicht. Maar hij tij keerde en ik werd binnen enkele min. opgepikt en in een ander dorpje in the middle of nowhere gedropped. ¨Hoe heet ´t hier?¨ vroeg ik aan de eerste de beste dorpsbewoner. ¨Estamos en Tapanatapec¨.

Dus toch! Eindelijk! Na een eindeloze dag op de juiste plek aangekomen.

Volgende dag na anderhalf uur wachten in de brandende zon een lift gekregen direct naar San Cristobal, 5 uur rijden daarvandaan.

De eerste persoon die ik op de drempel van 't hostel tegenkwam was Emma, een Amerikaanse die ik toch best redelijk kende van Guadalajara, want ze had daar ook gestudeerd. We gingen naar de Revolucion, een soort ACU, alleen krijgen de mensen hier wel betaald. Emma was de vorige avond alleen uitgeweest en had al kennis gemaakt met een local. Op de helft van de avond gingen we terug naar zijn place om wat wiet te roken. Was best een toffe gast.

Die ochtend had ik een boattour geboekt, Emma zou mee, maar 's ochtens wou ze opeens toch liever verder slapen. De boottocht was best aardig, in de bus naar de boot had ik een Nederlands koppel ontmoet. Ze waren net klaar met de Uni en 't was heel relaxte om met hun te praten.

's Avonds ging ik wat eten met een Israeli en een Canadees. De Israeli had 't na 6 jaar uitgemaakt met z'n vriendin daarom trok die 't niet langer in Israel. De Canadees was 11 maanden aan 't reizen en stond nu op 't punt om terug te gaan. Hij was in Indonesie, Laos, Vietnam, Australie en Nieuw Zeeland geweest. We waren de hele avond wel gezellig aan 't raten met z'n 3-en. Om 3 uur belandden we in een locale salsa tent, waar we kennis hebben gemaakt met enkele lokale schoonheden.

Voor m'n laatste dag in San Cristobal had ik grote plannen. 's ochtens naar een Zapatisten dorpje en dan 's middags een massage en eten bij 't klooster, waar m'n grootouders enkele maanden geleden hadden gegeten.

De realiteit pakte anders uit, ten eerste kon ik 's ochtens niet opstaan voor 't zapatisten dorpje. Vervolgens informeer ik na m'n siesta, om een uur of 6 naar massages. Blijken alle masseurs al naar huis en voor 't eten had ik om 4 uur 's middags moeten reserveren.
Gelukkig had ik 2 Deense dames ontmoet, met wie ik samen met Emma een hapje ging eten. We gingen vrij vroeg naar huis, zodat ik de volgende ochtend vroeg op pas zou kunnen.

Natuurlijk kon ik weer niet opstaan was 't 1 uur alvorens ik op de weg stond. Ik nam een collectivo de stad uit en vanaf dat punt kreeg ik nog 4 liften, waar ik stuk voor stuk niet langer dan 10 min. op hoefde te wachtten.

El Panchan, waar ik 3 jaar geleden ook was, is nog steeds chill.

Steve, een Amerikaan, waar Cito 3 jaar geleden nog 4 dagen voor heeft gewerkt, woonde hier nog steeds..
Steven heeft z'n hele leven in 't Amerikaanse legen gezeten en chillt 'm nu in El Panchan van z'n pensioengeld. Hij doet de hele dag nix anders dan wiet roken en tv kijken en is superblij als er iemand langs komt.

Hij herrinnerde zich mij noch Cito, dat was wel wat jammer. Onder het genot van een pijp en spacekoekje hebben we Apocolypse Now gezien, best een enge Vietnam film.

BERICHTJES ACHTERLATEN

Heej mensen, die dit allemaal lezen. Kunnen jullie allemaal een berichtje achterlaten als je een stukje hebt gelezen. Want ik hoor van verscheidene mensen af en toe dat ze m'n blog wel lezen, maar, ik weet dat dan niet omdat ze geen berichtjes achterlaten.

Gewoon zo iets van, weetikveel. Aight of Goed bezig, een iets over hoe 't gaat in Nederland of in een ander deel van de wereld.

Want ik vindt 't wel heel erg leuk om te weten wie mij allemaal missen en wie mijn verhalen lezen.

een beetje drama voor de liefhebber

Ik heb nog niet eerder zo'n post gedaan over dit soort sociale onzin, maar ik heb helaas nix leukers om over te schrijven.
Lisa & Reed, een amerikaan die een monopolie heeft op de verkoop van marihuana en andere verdovende middelen.
Rebecca, de Amerikaanse en Sebestian, de Colombiaan

Ok ja, ik chillde 'm de laatste tijd wel veel met Sebastian, een Colombiaanse gast uit m'n klas. Zodoende leerde ik zijn vriendinnetje kennen "Lisa", een heel aardig Duits meisje. Vanaf de eerste keer dat ik 'r zag, zat ze al de hele tijd met mij te flirten.

2 weken geleden was er een feest bij Jan Albert, een maat van me. En zij was daar ook. Sebastian was toen 3 dagen in Mexico city. Een poosje daarvoor had Sebastian 't erover dat ie 't uit ging maken met Lisa, omdat ze altijd met andere jongens flirt.

Dus ik haar wat vragen van, hoe gaat 't nu met Sebastian enzo? Ze wist 't niet helemaal, zei ze. En toen ontglipte mij de roddel dat Sebastian 't uit wou maken. Heel slecht van me, ik schaam me wel diep, maargoed...... kan gebeuren. Was een leuk feestje en we werden wat zat en die Lisa de hele tijd met me flirten.

Waren we tijdens 't naar huis gaan opeens aan 't zoenen en vroeg ze me of ik bij haar wou pitten. Ja en dan ben als je man toch altijd wat zwak en is 't toch moeilijk om de verleiding te weerstaan.

Op Sebastiaans verjaardag enkele dagen later vond Lisa 't nodig om hem te vertellen dat ik een nachtje bij haar was blijven slapen. Geweldige timing duidelijk. Op z'n verjaardag deed ie net alsof er nix aan de hand was, maar dat is ook vrij latino. Ik had er half op gerekend dat ie best boos zou worden als ie 1x wat gedronken had, want dat is ook best latino.

Lisa zei een tijdje geleden dat ze nix serieus wou, ondanks dat we elkaar wel elke dag zien ongeveer. Gister was er een feestje en er was ook een amerikaanse meisje, die mij ook wel heel chill vond. Stonden we ook opeens achter 't huis te zoenen.


Lisa dat had dat op de 1 of andere manier alweer opgevangen vandaag.
Ja 't roddelcircuit gaat hard hier.

Gingen we vandaag naar wat watervallen met Lisa, een Mexicaanse vriend van haar die superverliefd op 'r is, een stel Amerikanen uit Texas, die sinds eergister mijn nieuwe medebewoners zijn. Was een heel avontuur, omdat er geen bussen gingen naar die watervallen en we een flink stuk moesten liften.

Ik dacht dat Lisa wat pissig zou zijn, maar 't was eerder 't omgekeerde.

social dynamics..........whatever

Eigenlijk vind ik 't dit verhaal echt superkinderachtig, maarja mensen zijn vaak ook net kinderen en kinderen doen kinderachtige dingen.

Van links naar rechts, Jan Albert, een Nederlander, Alejandra Duitse, Kees ook Nederlander

Cuba

Afgelopen maand al met al bijna nix uitgevoerd en me goed verveeld. Nu naar Cuba.

Net schrok ik me echt helemaal dood, begint die gast bij de check-in in Guadalajara opeens te ouwehoeren dat ik een Visum nodig heb om Cuba in te komen. GRRR#Q(*$_Q#(*!@)(* heb ik dat weer.

"Ik ben een Nederlander, ik heb geen visum nodig"
"'t reisbureau zei nix over een visum"
Maar alles zonder resultaat, ik had toch echt een visum nodig.
Wat ie niet eerder had gezegd, was dat je dat visum gewoon op 't vliegveld bij 't gebouwtje aan de overkant kon kopen.

Nou mooie boel, m'n mastercard werkt niet in Cuba. Hele verhaal uitgelegd aan een taxichauffeur en na nog een bank te hebben geprobeerd in Havana, met dezelfde taxi naar de ambassade gegaan. Ik voelde me vrij kut in de taxi, omdat ik de chauffeur toch niet zou kunnen betalen. Gelukkig was Nederlandse, in tegenstelling tot de Iteliaanse en de Belgische ambassade, nog wel open. De ambassadeurs waren al naar huis, maar de dienstdoende Cubaan belde direct een Nederlandse ambassadrice toen hij doorhad dat ik echt in de problemen zat. Ze kwam vrijwel direct richting ambassade.
Ook wel weer een ervaring.

Hellen ambassadrice was superaardig, ondanks haar arrogante Gooische accent. Ze belde de bank voor me om te kijken hoe 't zat met m'n creditcard.
Op de één of andere manier bleek ik m'n limiet te hebben overschreden.
In ruil voor m'n paspoort gaf ze me 500Q, wat gelijk staat aan iets van 350 eu. Als m'n creditcard weer werkte dinsdag(vandaag vrijdag) kon ik 't terugbetalen. Dit betekende echter wel dat ik 4 dagen lang vastzat in Havana, terwijl ik liever de rest van het eiland wilde zien.

De taxichauffeur die op z'n geld aan t wachten was, was 'm gesplit om iemand op te halen, maar hij zou later terugkomen voor z'n geld.

Hij was wel heel goed van vertrouwen, want ik had 'm verteld dat m'n creditcard 't niet deed in 't vliegveld en dat ie 't misschien wel in de stad zou doen. Maar togh hielp ie me en bracht ie me naar de ambassade toen m'n creditcard niet bleek te werken.

De taxichauffeur was dus niet alleen weg, maar 't probleem was, dat ie weg was met mijn rugzak in z'n achterbak. Die was ik er in de stress vergeten uit te halen.

40 convertibles, 40 touristenpesos, ongeveer 40 dollar is best veel geld in Cuba, dus ik dacht dat hij voor dat geld wel terug zou komen. En jahoor, 20 min. na de geldtransactie in de ambassade kwam ie aanzetten. Voor 20 pesos extra bracht hij me nog naar een "casa particular", een huis van particulieren die kamers verhuren.
't Bed is supermooi.

Kijk ik even goed rond zie ik een minibar op m'n kamer heb, met bier!

's avonds even een rondje gemaakt. Blijkt dat ik toch in het toeristische gedeelte met allemaal hotels terecht ben gekomen, in plaats van in het oude havana. De sfeer op straat is vrij relaxte, volgens mij vrijwel alle jongeren hier zitten buiten te chillen met een gitaar en een fles rum. Wat me opvalt is dat Cubanen zich bijzonder goed weten te kleden, zowel de heren als de dames. Ze wekken de indruk geen haast te kennen en bewegen zich voort met een soort elegante relaxtheid. Hoe ze 't vervolgens voor elkaar krijgen binnen 5 min. mijn eten te serveren snap ik niet helemaal.

Over heel Cuba vindt je van dit soort anti-VS propaganda. Deze zegt bijv. "De Schuldigen, de overheid van de V.S. steunt terrorisme"

De prijzen vallen me wel wat tegen, 50 dollar voor de taxi, 30 voor deze kamer en 10 voor het eten plus een biertje. Nouja... hasta mañana.



Mijn lot heeft me in contact gebracht met een Deens meisje. Ik ging terug naar 't grootste park in 't centrum van Havana en ik zocht een bankje met een leuning in de schaduw. Alles leek bezet in eerste instantie , maar toen zag ik een bankje dat net in de schaduw lag waar een blond meisje op zat. Even zitten en m'n boekje lezen. Ze was kaarten aan 't schrijven, ik had ook net ansichtkaarten gekocht maar dacht "eerst even chill lezen in m'n Paulo Coellho boek" en dan schrijven. Na enkele minuten viel 't me op dat 't me niet goed lukte om me te concentreren op m'n boek. Dan maar met dat mooie blonde meisje praten. Bleek ze uit Denemarken te komen en vrij verbaasd te zijn iemand anders tegen te komen die alleen reisde. We gingen koffie drinken, voordat ik 't door had sproken we af om maandag samen naar Vinales te gaan.


Indirect vroeg ze me me vrij snel daarna om een kamer met 'r te delen omdat dat goedkoper was. Zij sliep vlak bij 't centrum en ik was van plan om daar naartoe te verhuizen. Voor we bij haar 'casa particular' aankwamen besloten we nog even een terrasje te pakken. Kwam een chille gast bij ons zitten die beweerde een drumleraar te zijn. Ik mocht 'm wel.
Hij wou me helpen om mijn touristen pesos om te wisselen voor Cubaanse, 1 touristen peso voor 2 cubaanse. Daarmee zou ik volgens hem 2x zoveel kunnen kopen voor 'tzelfde geld. Mijn 'greed' nam de controle over. En ondanks dat ik mijn reisgenote net had verteld dat de wisselkoers 1 op 24 was, liet ik me overhalen om mijn pesos voor een rate van 1 op 2 te wisselen bij een fruitmarkt. Ik in 't begin helemaal blij, maar die blijdschap was van korte duur. Spoedig kwam ik er achter dat de wisselkoers idd 1 op 24 was en dat ik voor 97 dollar was genaaid.
Jammer, heel jammer....
Ondertussen had ik een andere casa particular gevonden, naast die van de Deense, want die van haar was vol.



We gingen naar een superfancy restaurant (met life piano) en daarna naar een salsa bar, waar ik die ochtend mee naar toe was gesleept door enkele Cubanen. Ik ontmoette hun in 't park, ze gingen naast me zitten. In de bar bestelden "we" 4 mojitos die ik uiteraard mocht betalen. Ook vroegen ze me, bevolen en smeekten ze me om hun Cubaanse sigaren te kopen. Maar... "Vet Later!" zei ik en ik betaalde de rekening en ik splitten 'm. De avond in de bar met die Deense was vrij chill, alleen jammer dat ze steeds over d'r vriendje begon.


04-05
Vandaag lekker door de stad gewandeld. Mile had een schema gemaakt met behulp van haar lonely planet van mooie dingen om te bekijken. Zo zie je nog 's wat.




We hebben in een supersupergoedkoop restaurantje gegeten voor 5 pesos. Even verderop was een bar waar de mojito's 1 peso waren, in tegenstelling tot alle andere, waar ze 5 pesos kosten.

We namen een fietstaxi naar Casa de Musica, een soort nightclub. De entree was 10 pesos. Er was een swingende cubaanse life-band, die me toch een beetje deed denken aan een soort van boy-band, alleen dan de cubaanse versie. Vanochtend bleek ik die 500 pesos van de ambassade er iets sneller doorheen gejaagd te hebben dan ik had verwacht en dat ik er nog 24 over heb, net genoeg om de helft van de hotelkamer te betalen + eten. Mille is zo aardig om me niet alleen alleen te laten, ondanks dat ik 'r zei dat ze beter ergens anders heen kan gaan.

Ik naar de bank, blijkt dat ik zonder paspoort geen geld op kan nemen, m'n paspoort ligt bij de ambassade in de kluis en die is vandaag dicht. 5 mei, dodenherdenking, toch??!
Mille heeft aangeboden me wel geld te willen lenen. 40 pesos was voor haar niet zo'n probleem. Superaardig, helemaal voor een Deense. Verder hebben we met behulp van Mille's schema de Hemmingway bar, de sigarenfabriek en een supergroot bronzen standbeeld van athene gezien.

Ja...dus.... m'n creditcard werkte nog steeds niet goed, wel kon ik 80 pesos opnemen. Genoeg om Mille terug te betalen en nog 1 nacht te kunnen pitten. Mam heeft 1200 eu overgemaakt naar de ambassade, als 't goed is krijg ik die morgen.
Vandaag doei gezegd tegen Mille, die de bus heegt genomen naar Viñales. M'n boek van Coellho uitgelezen(De heks van Portobello). 't eind was niet heel erg bevredigend, maar 't gaf me wel een beter beeld van sommige sjamanistische praktijken.

Toch nog wel de nodige biertjes gedronken gister. Havana is zo onmogelijk levend 's nachts, dat 't wel heel lastig wordt om op tijd naar bed te gaan. Al die life muziek overal.... moeilijk te weerstaan.

Vanochtend eindelijke die doekoe bij de ambassade weggehaald. 1100 dollar in toeristenpesos draag ik nu bij me. Hier moet een cubaan ongeveer 10 jaar voor werken. (De gemiddelde cubaan verdient 10 dollar per maand, maar krijgt wel rantsoenen eten, gratis medische zorg en alle scholen en universiteiten zijn ook gratis.)

Racisme lijkt me hier geen groot probleem, de helft van de bevolking is zwart of een mengelmoesje van zwart en Spaans. Maar wat me wel opvalt is dat ik weinige gemengde koppeltjes op straat zie.

1 of andere maffe Noor ontmoet in de bus naar Viñales. We delen nu een kamer voor 10 pesos. Die maffe Noor bleek wel relaxte te zijn als ie wat gedronken had, maar nuchter praatte die wel erg veel.

In Viñales hebben we een wandeltocht naar een klein ondergronds meertje gemaakt. Met de gids wat over politiek gepraat. Eigenlijk is 't verboden voor Cubanen om met touristen te praten, maar in praktijk valt dit wel mee. Wel werd 't vaak stil als ik over politiek begon. Onze gids was echter niet bang voor de politie tijdens onze wandeltocht in de natuur. Hij nam geen blad voor de mond en maakte het communistische systeem in Cuba met de grond gelijk.




2 Fransen waren op eigen houtje naar de grot gelopen en gingen met ons mee de grot in. Bij 't meertje aangekomen wilde opeens niemand meer zwemmen, ik echter, stoer als ik ben, trok direct m'n kleren uit en plonsde in 't water. Nadat ze hadden gezien dat ik na 20 seconden in 't water nog steeds in leven was, veranderden ze van gedachte. Eerst 1 Fransman, toen de Noor en toen nog een Fransman.


Ik heb 't wel steeds over een Noor, maar eigenlijk is 't een Koreaan die geadopteerd is door een Noorse familie.

Die middag ontmoette ik Mille weer, ze zat weer ansichtkaarten te schrijven, dit keer niet in een park maar in 't centrale plein. We gingen met z'n 3-en salsa dansen. Volgens mij mocht de lerares me wel want ik kreeg steeds privéles.

s' Avonds gingen we een biertje pakken en toevallig kwamen we onderweg een Deen tegen waar we in de bus enkele woorden mee hadden gewisseld.

Hij was wat verlegen, maar na enkele cuba libres vertelde hij dat hij in Groenland als inginieur had gewerkt. Ook bleek hij een keer van Denemarken naar Brazilië te zijn gezeild, meeliftend op verschillende zeilboten en van de Kanarische eilanden was het niet zo moeilijk om de Oceaan over te steken.

Nog steeds dronken de volgende dag om 9 uur ontbeten. De taxi met Mille erin zou ons bij "de school" oppikken. Wij dachten "de school tegenover ons huis", in een dorp 800 inwoners zul je toch geen 2 scholen hebben. Nou blijkt dat 't woord "escuela" in 't Spaans vooral wordt gebruikt om de lagere klassen van een basisschool aan te duiden en die "school" was aan de andere kant van 't dorpje.

Na een half uur wachten voor onze "school" gaan we de kant van Mille op om te kijken of ze misschien nog thuis is. In 't centrum komen we d'r tegen in een taxi. Mille vreesde al dat we niet op tijd op waren gestaan of dat we d'r gewoon hadden laten zitten.

Wat geen van ons echter snapte is waarom de taxichauffeuze niet op 't idee kwam om even een kijke te nemen bij de andere "school" in de 3 kwartier dat ze rond aan 't cruisen was.

De taxirit van 6 uur was heel kut en snikheet. Ik zweette me kapot en ergerde me dood aan Oive de Koreaan, die 2/3 van de achterbank in zijn zoektocht naar de ideale chillpositie. Compleet uitgedroogd en afgepijgerd kwamen we aan in Trinidad.

Diezelfde avond had ik een goeie koorts te pakken. Omgekeerd evenredig aan 't stijgen van mijn lichaamstemperatuur, daalde mijn humeur.

De avond had echter ook zijn positieve kanten, we hadden de mooiste lifemuziek, die ik tot nu toe gehoord heb op deze reis. Deze zwarte vrouw met haar stem en halfzwarte man met zijn gitaar wisten mij zodanig te ontroeren dat ik, in een gelukzalige trance, hun cd voor 10 dollar kocht.

Al tijdens het ontbijt realiseerde ik me dat ik me zo beroerd, dat ik die dag niet in zou staat zou zijn om ook maar iets uit te voeren.

De hele dag heb ik nix boeienders gedaan dan eten, lezen en slapen. Wat me heel erg meeviel was dat Mille en Oive na een uurtje terugkwamen van hun trip door 't dorpje om mij een extra fles water, sinaasappelsap en chips te brengen. Ze hebben beide een ouder die dokter is, zoedoende kwam het dat ze me precies wisten te vertellen wat ik moest doen om zo snel mogelijk van mijn koorts af te komen.

Al vroeg in de ochtend vertrok Oive naar Havana om voorbereidingen te treffen voor zijn verjaardag een dag later. 3 dagen geleden had hij mij ook uitgenodigt om te komen. Maar bij ons vlugge afscheid, waarbij hij bijna wegging zonder me ook maar een hand te geven en zonder ook maar een woord van afscheid aan Mille, herhaalde hij zijn uitnodiging niet.

Misschien heb ik toch niet zo goed weten te verbergen wat ik van hem dacht, als dat ik dacht. Ik vond hem namelijk een beetje een praatjesmaker. Normaal heb ik niet zoveel problemen met praatjesmakers, maar deze praatjesmaker wist duidelijk niet wanneer hij zijn praatjes moest staken. Het leek alsof 't voor hem onmogelijk was ook maar een moment in stilte door te brengen.

Ik had besloten om nog een dagje in Trinidad te blijven om uit te zieken. Mille zou die dag om half 4 naar Santa Clara. We wandelden wat rond door het oude centrum en belandden op de één of andere manier al om 2 uur op 't busstation.

Tijdens ons anderhalf uur durend verblijf in het busstation vertelde ze me dat Oive had verteld dat ik hem had verteld dat ze wat verwend was en dat ze er compleet verloren uitzag, de eerste keer dat ik haar ontmoette.

Altijd weer die roddels, ik had me nog wel zo voorgenomen om daar niet meer aan mee te doen. En zo zie je maar weer, 't komt altijd bij jezelf terug.

De site van de Cubaanse luchthaven werkte nog niet optimaal, zodoende lukte het mij niet uit te vinden wanneer mijn vlucht precies zou vertrekken. 3 dagen geleden was ik er namelijk achter gekomen dat ik mijn eticket kwijt was geraakt. Verder m'n email gecheckt, niet heel veel boeiends. Rob's site was echter wel interressant, hij had de 3e dacht van zijn wandeltocht op de site gezet.

Het eten in 't restaurant waar ik mijn avondmaal genoot was voortreffelijk. Maar ook de muziek was wederom onovertroffen. Dit keer was 't maar één gast met een gitaar, in 't begin een beetje een teleurstelling. Maar zingen dat ie kon.... niet te zuinig.

De hele nacht een beetje slecht geslapen omdat ik de bus van 7.30 niet wilde missen. Ik had de hostess gevraagd of ze me om 6.45 wakker kon maken voor 't ontbijt, maar ik denk dat ik haar daar onbewust niet helemaal mee vertrouwde. Cubanen hebben namelijk een compleet ander gevoel van tijd dan Westerlingen. Voor Cubanen maakt een uurtje meer of minder weinig verschil en als 't vandaag niet gebeurt dan komt 't morgen wel... of volgende week...

Alles gingen soepel, om 7.30 zat ik in de bus en om 13.30 waren we in Havana.

Nog een een ansichtkaart naar pap en mam gestuurd. Voor 't cafétje waar ik zat te schrijven kwam ik deze typische cubaan tegen. Dakloos, alcoholist en een grote sigaar in z'n mond. Even een foto gemaakt.


Na een siësta van een uurtje of 3 ben ik helemaal naar de andere kant van Havana Vieja gelopen om chinees te eten. Met Mille hadden we daar superlekker gegeten. 't Viel wat wat tegen, maar dat gebeurt wel vaker als je ergens verwachtingen van hebt. Ja tegen de avond werd ik wakker met zo'n gevoel van "nu heb ik zin in chinees".

Omdat alle toffe clubs en bars gesloten waren op maandag, belande ik in één of ander donker hol. Er kwam een life salsa bend, maar doordat 't volume te hoog stond viel dat wat in 't water. De cuba libres waren 3 pesos, wat toch best redelijk was.

Opstaan en naar 't vliegveld was compleet hectisch, althans in m'n hoofd. Ik wist namelijk nog steeds niet welke vlucht hoelaat stond gereserveerd op mijn naam. Ik had echter van te voren al bedacht dat als 't me niet zou lukken m'n vlucht te vinden ik nog wel genoeg geld had om een nieuwe te kopen. Bij 't reisbureau hadden ze me meende ik verteld dat de vlucht bij een andere luchtvaart maatschappij zou zijn en ik meende me te herinneren dat ie om 12.35 vertrok naar Mexico city.

Er was om 12.55 een vlucht van Cubana airlines naar Cancun in Mexico. Van Cancun kon ik me nix herinneren maar goed, ongeveer dezelfde tijd, ongeveer dezelfde richting... best een kans dat 't mijn vlucht is.

Die Cubaan 15 min. zoeken naar mijn reservering, waarbij ik elke minuur zenuwachtiger werd. "Nee nix" was de eindconclusie. Er was nog één andere luchtvaartmaatschappij die op Mexico vloog, maar dat was dezelfde als waarmee ik was gekomen. Toch maar even kijken.

Ik naar de incheckbalie, word ik naar 't kantoor gestuurd, na 3x vragen had ik 't kantoor gevonden, maar 't was gesloten. Ik terug naar de incheckbalie, zegt die gast dat ik niet goed gekeken heb en dat er verder in 't gangetje nog een kantoor zit die wel open is.

Mooi niet dus, ik voor de 3e keer terug naar de incheckbalie. (Ik was 'm ondertussen echt zwaar aan 't stressen.) Zegt die gast doodleuk dat ik dan maar moet wachten, maar dat ie niet weet wanneer 't kantoortje open gaat.

Vriendelijk docht dringend verzocht ik de man om zelf dan even in de computer te checken of ik een reservering heb.

Met grote tegenzin zette hij de computer en begint de gegevens van m'n paspoort in te voeren. EN JAHOOR, 3 min. later meldt hij me vriendelijk dat mijn vlucht om 15.55 vertrekt naar Cancun en dan verder gaat naar Guadalajara.

Zelf was ie daar natuurlijk nooit opgekomen, om even in de computer te kijken om mij te helpen. Ah well... we're in Cuba.

En omdat we toch nog steeds in Cuba zijn, vond ik dat wel een cuba libre met 7 jaar oude rum verdiend had.

Tijdens 't wachten op 't boarden werd er iets omgeroepen, ik begreep niet precies wat. Meer dan de helft van de mensen die bij mijn gate zaten stonden op en liep naar een andere. Ik vond 't wel wat verdacht, maar dacht er verder niet zoveel van, want ik zat daar wel lekker.

Na een half uur begon ik toch wat argwaan te krijgen en liep naar de informatiedesk om te vragen wat er was omgeroepen en om te vragen van welke gate mijn vlucht zou vertrekken. Deze Cubaanse juffrouw keek op haar papiertje en zei dat er geen wijzigingen waren. Goed, goed.... ik weer chillen, komt opeens die gast van incheckbalie voor onsze bankjes roepen dat de laatste persoon van de vlucht voor Guadalajara nu naar Gate 7 moet komen omdat 't vliegtuig op 't punt staat te vertrekken.

Dat was ik dus... ik rennen..... fucking informatiebalie juffrouw