Sayulita

Sayulita was om mee te beginnen een flink stuk aangenamer dan het supertoeristische Vallarta. Ik vond een lekker campingkje waar ik m'n hangmatje op kon hangen. Mijn buren bleken hardcore hippies te zijn en al snel gingen de joints rond en waren we gitaar aan 't spelen en aan 't zingen.

Ik had een contemplerende nacht in mijn 1000 sterren hotel in gedachte, maar niks bleek minder waar. Tijdens een strandwandeling heeft een kwade geest, die in de volksmond wordt omschreven met het woord 'vlooien' bezit genomen van mijn lichaam. Ze laat me geen moment met rust, alles jeukt. Ik had 't plan om een douche te nemen en daarna al m'n kleren te wassen om op deze manier mezelf van deze vloek te verlossen.

Maar net toen ik dacht dat 't niet slechter kon, kom ik tot ontdekking dat ik mijn pinpas kwijt ben en de pincode van mn creditcard niet meer weet.

Ik heb al met al geen oog dicht gedaan want naast de vlooien was 't ook nog koud en bleek mijn hangmat meer gemaakt te zijn op lengte van de gemiddelde Mexicaan dan de gemiddelde Europeaan.

Mijn enige hoop is dat ik in een intelligente bui, mijn pincodes een keer naar mezelf heb gemailed.

Dat bleek waar te zijn, nu hoefde ik alleen nog m'n creditcard te deblokkeren, omdat die blokkeerde na 3x de verkeerde code te hebben ingevoerd. Jammer dat de banken in NL niet meer open zijn.

Met nog net genoeg geld voor een hotel en een gesprek van 10 min naar NL ben ik naar Tepic gelift, vanaf waar ik verder kan naar 't indianendorpje in de bergen. Liften wordt opeens een heel ander verhaal als je 't doet omdat je werkelijk geen geld hebt, in plaats van voor de lol. Gelukkig waren de goden me gunstig gezind en wilde de postbank mijn creditcard direct deblokkeren nadat ze mijn identiteit hadden geverifieerd.