Semana Santa 793

vab 8 Mijn lot had zich echter niet geschikt in mijn idee om vandaag de walvissen te gaan bekijken. Ik was te laat wakker geworden voor de tocht van 8 uur en de tour van 11 uur was gecancelt vanwege het slechte weer. Ik besloot te boeken voor de volgende ochtend en een fiets te huren.De hele ochtend was ik al op zoek geweest naar een internet café, maar dit bleek 't eerste Mexicaanse dorpje te zijn waar internet cafés wél gesloten zijn op zondag.

Met de fiets hoopte ik er één te vinden, die zich niet conformeerde aan dit rare idee van gesloten zijn op zondag. Tevergeefs bleek mijn speurtocht.
Aan 't eind van 't dorpje was een bordje met de afslag naar 't natuurreservaat. Daar fiets ik wel even heen, dacht ik zo. Dit bleek een grote vergissing, die leidde tot een verschrikkelijke confrontatie met mezelf. Er stond een hard wind en de weg was erg slecht. Het landschap was wat saai, helemaal vlak met in de verrte enkele duinen. Na een kwartier met de wind mee fietsen begon ik me al zorgen te maken of ik strax wel genoeg energie zou hebben om terug te fietsen. Beseffend dat dit wel een erg mieterige gedachte was besloot ik de weg helemaal uit fietsen ook al leidde deze tot het eind van de wereld.
Nadat me een bus me had gepasseerd en ik zag dat die na 10 min. nog steeds het natuurgebied niet had bereikt, gaf ik het op. Het natuurreservaat zou net zo goed net buiten mijn gezichtsveld kunnen liggen alswel 50 kilometer verderop.
Nee geen woestijn, maar wel duinen.
De terugweg tegen de stormwind in was precies zo'n martelganng als ik had verwacht. Zelfs staand op mijn trappers ging ik niet harder dan een flinke wandelpas.
Mijn mp3 speler bracht mijn redding, met een harde reggaeton beat schoot ik plots weg. Deze overwinning was echter van korte duur, na 100 meter kon ook de reggaeton mij niet gaande houden. Jack Johnson dan maar, hij leidde mijn wanhopige gedachten met zijn relaxte stem in rustiger vaarwater. Rustig fietste ik in 1,5 uur, met de grootste inspanning terug naar 't dorpje, waar ik mezelf beloonde met een grote baguette 'hawai'.

Togh met behulp van de gast waar ik de fiets van had gehuurd nog een internet café gevonden, waar ik fijn de DVD 'Altered States of Mind' kon kijken, die ik in de V.S. had gekocht.

Bijna was ik te laat voor de walvistour en bovendien had ik geen geld. Waar zo'n creditcard toch wel niet goed voor kan zijn.
De walvissen waren best aardig, je kan ze op z'n dichtbijst van 4 meter bewonderen. Vooral de trip naar de walvissen toe was vrij ruig, af en toe knalde de speedboat zo hard op de golven dat ik 't echt niet leuk meer vond.
Ook zat er een verwaand Amerikaans jongetje op de voorsteven, die ons van tijd tot tijd op de hoogte hield van de gang van zaken "we're all going to die" was zeker zijn favourite mededeling. Wel fijn was dat het Amerikaanse jongetje met z'n pa later die dag dezelfde kant op gingen als ik. Snel sloot ik vriendschap met 't jongetje, zodat z'n pa 't bijna niet zou kunnen weigeren als ik om een lift zou vragen. Plan geslaagd.
Onderweg speelden we het spelletje crosses. Elke keer als je een kruis langs de weg zag, moest je cross roepen. Wie als eerste cross zei kreeg een punt. Een kerkhof was 10 punten, maar als je cross of cemetary zei, als er niet één was kreeg je één dan wel 10 minpunten.


Bij een benzine station in de woestijn vroeg ik een familie of ze me mee wilden nemen. Eerst was deze Mexicaanse man daar niet zo voor. Onze conversatie ging als volgt.
Ik: "Desculpe, pueden llebar me al proximo pueblo?" (kunnen jullie me meenemen naar 't volgende dorpje?)
Mexicaan: "I don't know you buddy"
Ik: "I'm just hitchhiking"
Mexicaan: "yeah well, that's not the problem, it's just that I don't know you"
Ik: "Ok, you don't have to take me if you don't want to"
(Overlegt met z'n vrouw)
Mocht ik toch instappen. Wat dan zo hypocriet was, was dat ie vervolgens in de auto gaat zeggen dat hij 't jammer vindt dat Amerikanen zo weinig vertrouwen in elkaar hebben dat 't niet mogelijk is om in de V.S. te liften.

Ik werd afgezet in Santa Rosita, vanwaar ik de boot zou nemen naar 't vasteland. Jammer dat de boot pas woensdag vertrekt terwijl 't nu maandag is. Ik ben er kapot van dat ik 2 dagen school moet missen ;) Tot woensdag wachten is geen optie, besluit ik. 500 km verder liften naar La Paz dan maar, wat in 't meest zuidelijke puntje van Baja California ligt.

Hier werd ik afgezet, t was iets van half 6, ik begon er over na te denken om in dat huisje te slapen omdat ik maar geen lift kreeg. Na uren liften zonder succes, werd ik helemaal radeloos. "Niemand wil me meenemen. Zien ze dan niet hoe lief ik ben!?"
Ging ik even wat drinken en sigaretten kopen in de tienda 100 meter verderop, komt er een gast de winkel binnen en die vraagt of ik mee ga naar 't volgende dorpje. Hoe kun je 't bedenken.

't Was al donker toen we daar aankwamen en omdat m'n school over 2 dagen zou beginnen, nam ik maar de bus naar La Paz, helemaal in 't Zuiden van Baja California.

In de bus naar La Paz zit de gast naast me de hele tijd te bellen, ik vind het niet heel erg. Ik heb wel ergere dingen om me druk over te maken, zou ik bijna zeggen. Maar dat is nou ook weer niet waar.
Omdat ik geen zin had om een hotel te betalen heb ik van half 5 tot half 8 's ochtens op 't busstation geslapen. Ik heb wel 's minder lekker geslapen moet ik zeggen.

Vanaf 't busstation om 8 uur de eerste bus gepakt naar de haven. De boot ging pas om 3 uur. Gelukkig was er een strandje in de buurt waar ik even kon zwemmen, jammer alleen dat geen enkel kantoortje in de haven zo vriendelijk was om even op mijn tas te willen passen. Met tas en al naar 't strandje dan maar.

De bootrit was relatief aangenaam, 6 uur duurde die. Om 12 uur kwamen we aan in Mochis, nog net op tijd om de laatste bus naar Guadalajara te pakken. Compleet uitgeput kwam ik daar na een busrit van 14 uur aan. Nog net op tijd voor mijn les om 5 uur.