Vanochtend vlug m'n creditcard geblokkeerd en een poging gedaan van m'n reisgenoten af te komen. Maar zelfs na mezelf helemaal ingezeept te hebben, m'n haar te hebben gewassen en nieuwe kleren aan te hebben getrokken kriebelde m'n hele lichaam nog steeds. Kutvlooien.
Ik nam de bus naar een klein plaatsje, dat een geschikte plaats leek om verder te liften naar de plaats van mijn bestemming, Naranjitos de Copal. Hier heb ik iets van een uur gestaan. Geen enkele auto wilde me meenemen, alsof op m'n voorhoofd geschreven stond dat ik vlooien had. Uiteindelijk ben ik maar gaan lopen en jahoor, een lopende lifter wordt blijkbaar duidelijk sneller meegenomen dan een staande, want na 10 min had ik een lift.
Een idyllisch plaatsje in de middle of nowhere. Ook hier ging 't liften me niet soepel af, maar na een tijdje werd ik gewenkt door de Don van het huis aan de linkerkant. Hij vroeg me waar ik heen ging en hoe ik van plan was daar te komen. Hij hoorde mijn verhaal geduldig aan, stopte de eerste auto die voorbij kwam en ik was weer goed en wel onderweg.
Misschien moet ik toch echt m'n haar zwart gaan verven en met een overdreven Mexicaans accent gaan praten, want ze hebben 't hier blijkbaar niet zo op buitenlandse lifters.
Bijna zonsondergang vanuit de pickup.

Na een hele dag liften was ik 50 km van mijn bestemming, maar bleek dat de weg die naar Naranjitos leidde niet meer in gebruik was. Wel was er een nieuwe weg, die nog niet op de kaart stond. Maar dan moest ik weer helemaal terug naar Tepic, vanwaar ik die ochtend was vertrokken. Gelukkig ging mijn laatste lift ook terug naar Tepic en was de chauffeur zo vriendelijk voor me uit te zoeken hoe ik precies in mijn indianendorpje moest komen.
Volgens mij ben ik de hele tijd dat ik Mexico ben nog nooit om 5 uur opgestaan, maar gezien er maar 1 bus per dag gaat, die me ook maar halverwege brengt heb ik niet zoveel keus. Vanaf 't plaatsje waar ik met de bus terechtkwam was ik gedwongen verder te liften omdat er geen publiek transport was. Kom ik bij deze 2 in de pickup terecht. Ze hadden allebei de hele nacht doorgefeest omdat het Semana Santa was en waren niet in een erg communicatieve bui.
Ik werd afgezet in een soort van woestijnachtig landschap. Het zou maar een half uur lopen zijn naar het dorpje vanwaar ik de boot moest pakken om de rivier over te steken. Een half Mexicaans uurtje was dat, wat alles kan zijn tussen een half uur en 2 uur.
Tot mijn grote genoegen werd ik echter al vrij snel opgepikt door een nieuwe pickup.

Deze rivier ben ik overgestoken met een pondje. Op het midden van de rivier besloot mijn camera er opeens mee op te houden. Zodoende heb ik geen foto's kunnen maken van het huichol dorpje.

Vanaf de overkant van de rivier kreeg ik na 2 uur een lift van een local. We zaten met iets van 30 personen in 1 pickup. Ze praatten het grootste deel van de reis huichol, waar ik niks van versta, maar af en toe switchten ze opeens naar Spaans. Hele vrolijke mensen die huicholes, het hele uur dat we opgepropt achterin de pickup zaten en in de brandende zon de berg op gingen, waren ze alleen maar grappen aan 't maken en aan 't lachen.

De sjamaan bleek alleen niet thuis te zijn. Ondanks dat ie heel duidelijk had gezegd dat hij de ceremonie van de 20ste tot en met de 23ste zou zijn. De buren waren echter wel supervriendelijk. Ik mocht in het huis van de sjamaan slapen. Er was geen restaurant of iets derg. in het dorpje, maar ik kreeg eten van de buren.

Ik wandelde wat rond en ik socialisede wat met de buurjongen en zijn vrienden, ongeveer van mijn leeftijd. Bleek dat er de volgende dag wel een ander feest was, een quinciniera. Een groot feest, wat wordt gegeven als een meisje 15 wordt.

De volgende dag bleek ook dat de sjamaan andere bezigheden had in een ander deel van Mexico en dat hij niet meer naar Naranjitos zou komen.

De quinciniera was heel interressant, maar ik kon er weinig inheemse elementen in herkennen. Het deed me eigenlijk vrij Amerikaans aan. Op het centrale plein van het dorp, wat ook fungeerde als voet- en basketbal veld kwam iedereen bijeen rond zonsondergang. Er was een ceremonie waarin de quinciniera samen met haar 4 quincinierameisjes enkele danspassen maakten in hun roze jurken, waarna enkele jongens naar voren werden geroepen, die allemaal de quinciniera veel goeds toe wensten.

Vrijwel alle van de 500 inwoners van het dorpje waren present en na het ceremoniele gebeuren danste en dronk iedereen tot ze erbij neer vielen. Mijn buurjongen bleef er maar op aandringen dat ik met de quinciniera zou dansen en na 5 biertjes liet ik me overhalen.

Ik probeerde wat te praten met 'r, maar ze deed of ze me niet begreep of ze was misschien wat verlegen, ik weet 't niet, ze zei iig nix terug.

De volgende ochtend ben ik om een uurtje of 6 opgestaan omdat er om half 7 een pickup terug naar de rivier zou gaan.