Net schrok ik me echt helemaal dood, begint die gast bij de check-in in Guadalajara opeens te ouwehoeren dat ik een Visum nodig heb om Cuba in te komen. GRRR#Q(*$_Q#(*!@)(* heb ik dat weer.
"Ik ben een Nederlander, ik heb geen visum nodig"
"'t reisbureau zei nix over een visum"
Maar alles zonder resultaat, ik had toch echt een visum nodig.
Wat ie niet eerder had gezegd, was dat je dat visum gewoon op 't vliegveld bij 't gebouwtje aan de overkant kon kopen.
Nou mooie boel, m'n mastercard werkt niet in Cuba. Hele verhaal uitgelegd aan een taxichauffeur en na nog een bank te hebben geprobeerd in Havana, met dezelfde taxi naar de ambassade gegaan. Ik voelde me vrij kut in de taxi, omdat ik de chauffeur toch niet zou kunnen betalen. Gelukkig was Nederlandse, in tegenstelling tot de Iteliaanse en de Belgische ambassade, nog wel open. De ambassadeurs waren al naar huis, maar de dienstdoende Cubaan belde direct een Nederlandse ambassadrice toen hij doorhad dat ik echt in de problemen zat. Ze kwam vrijwel direct richting ambassade.
Ook wel weer een ervaring.
Hellen ambassadrice was superaardig, ondanks haar arrogante Gooische accent. Ze belde de bank voor me om te kijken hoe 't zat met m'n creditcard.
Op de één of andere manier bleek ik m'n limiet te hebben overschreden.
In ruil voor m'n paspoort gaf ze me 500Q, wat gelijk staat aan iets van 350 eu. Als m'n creditcard weer werkte dinsdag(vandaag vrijdag) kon ik 't terugbetalen. Dit betekende echter wel dat ik 4 dagen lang vastzat in Havana, terwijl ik liever de rest van het eiland wilde zien.
De taxichauffeur die op z'n geld aan t wachten was, was 'm gesplit om iemand op te halen, maar hij zou later terugkomen voor z'n geld.
Hij was wel heel goed van vertrouwen, want ik had 'm verteld dat m'n creditcard 't niet deed in 't vliegveld en dat ie 't misschien wel in de stad zou doen. Maar togh hielp ie me en bracht ie me naar de ambassade toen m'n creditcard niet bleek te werken.
De taxichauffeur was dus niet alleen weg, maar 't probleem was, dat ie weg was met mijn rugzak in z'n achterbak. Die was ik er in de stress vergeten uit te halen.
40 convertibles, 40 touristenpesos, ongeveer 40 dollar is best veel geld in Cuba, dus ik dacht dat hij voor dat geld wel terug zou komen. En jahoor, 20 min. na de geldtransactie in de ambassade kwam ie aanzetten. Voor 20 pesos extra bracht hij me nog naar een "casa particular", een huis van particulieren die kamers verhuren.
't Bed is supermooi.
Kijk ik even goed rond zie ik een minibar op m'n kamer heb, met bier!
's avonds even een rondje gemaakt. Blijkt dat ik toch in het toeristische gedeelte met allemaal hotels terecht ben gekomen, in plaats van in het oude havana. De sfeer op straat is vrij relaxte, volgens mij vrijwel alle jongeren hier zitten buiten te chillen met een gitaar en een fles rum. Wat me opvalt is dat Cubanen zich bijzonder goed weten te kleden, zowel de heren als de dames. Ze wekken de indruk geen haast te kennen en bewegen zich voort met een soort elegante relaxtheid. Hoe ze 't vervolgens voor elkaar krijgen binnen 5 min. mijn eten te serveren snap ik niet helemaal.
Over heel Cuba vindt je van dit soort anti-VS propaganda. Deze zegt bijv. "De Schuldigen, de overheid van de V.S. steunt terrorisme"De prijzen vallen me wel wat tegen, 50 dollar voor de taxi, 30 voor deze kamer en 10 voor het eten plus een biertje. Nouja... hasta mañana.
Mijn lot heeft me in contact gebracht met een Deens meisje. Ik ging terug naar 't grootste park in 't centrum van Havana en ik zocht een bankje met een leuning in de schaduw. Alles leek bezet in eerste instantie , maar toen zag ik een bankje dat net in de schaduw lag waar een blond meisje op zat. Even zitten en m'n boekje lezen. Ze was kaarten aan 't schrijven, ik had ook net ansichtkaarten gekocht maar dacht "eerst even chill lezen in m'n Paulo Coellho boek" en dan schrijven. Na enkele minuten viel 't me op dat 't me niet goed lukte om me te concentreren op m'n boek. Dan maar met dat mooie blonde meisje praten. Bleek ze uit Denemarken te komen en vrij verbaasd te zijn iemand anders tegen te komen die alleen reisde. We gingen koffie drinken, voordat ik 't door had sproken we af om maandag samen naar Vinales te gaan.
Indirect vroeg ze me me vrij snel daarna om een kamer met 'r te delen omdat dat goedkoper was. Zij sliep vlak bij 't centrum en ik was van plan om daar naartoe te verhuizen. Voor we bij haar 'casa particular' aankwamen besloten we nog even een terrasje te pakken. Kwam een chille gast bij ons zitten die beweerde een drumleraar te zijn. Ik mocht 'm wel.
Hij wou me helpen om mijn touristen pesos om te wisselen voor Cubaanse, 1 touristen peso voor 2 cubaanse. Daarmee zou ik volgens hem 2x zoveel kunnen kopen voor 'tzelfde geld. Mijn 'greed' nam de controle over. En ondanks dat ik mijn reisgenote net had verteld dat de wisselkoers 1 op 24 was, liet ik me overhalen om mijn pesos voor een rate van 1 op 2 te wisselen bij een fruitmarkt. Ik in 't begin helemaal blij, maar die blijdschap was van korte duur. Spoedig kwam ik er achter dat de wisselkoers idd 1 op 24 was en dat ik voor 97 dollar was genaaid.
Jammer, heel jammer....
Ondertussen had ik een andere casa particular gevonden, naast die van de Deense, want die van haar was vol.
We gingen naar een superfancy restaurant (met life piano) en daarna naar een salsa bar, waar ik die ochtend mee naar toe was gesleept door enkele Cubanen. Ik ontmoette hun in 't park, ze gingen naast me zitten. In de bar bestelden "we" 4 mojitos die ik uiteraard mocht betalen. Ook vroegen ze me, bevolen en smeekten ze me om hun Cubaanse sigaren te kopen. Maar... "Vet Later!" zei ik en ik betaalde de rekening en ik splitten 'm. De avond in de bar met die Deense was vrij chill, alleen jammer dat ze steeds over d'r vriendje begon.
04-05
Vandaag lekker door de stad gewandeld. Mile had een schema gemaakt met behulp van haar lonely planet van mooie dingen om te bekijken. Zo zie je nog 's wat.
We hebben in een supersupergoedkoop restaurantje gegeten voor 5 pesos. Even verderop was een bar waar de mojito's 1 peso waren, in tegenstelling tot alle andere, waar ze 5 pesos kosten.
We namen een fietstaxi naar Casa de Musica, een soort nightclub. De entree was 10 pesos. Er was een swingende cubaanse life-band, die me toch een beetje deed denken aan een soort van boy-band, alleen dan de cubaanse versie. Vanochtend bleek ik die 500 pesos van de ambassade er iets sneller doorheen gejaagd te hebben dan ik had verwacht en dat ik er nog 24 over heb, net genoeg om de helft van de hotelkamer te betalen + eten. Mille is zo aardig om me niet alleen alleen te laten, ondanks dat ik 'r zei dat ze beter ergens anders heen kan gaan.
Ik naar de bank, blijkt dat ik zonder paspoort geen geld op kan nemen, m'n paspoort ligt bij de ambassade in de kluis en die is vandaag dicht. 5 mei, dodenherdenking, toch??!
Mille heeft aangeboden me wel geld te willen lenen. 40 pesos was voor haar niet zo'n probleem. Superaardig, helemaal voor een Deense. Verder hebben we met behulp van Mille's schema de Hemmingway bar, de sigarenfabriek en een supergroot bronzen standbeeld van athene gezien.
Ja...dus.... m'n creditcard werkte nog steeds niet goed, wel kon ik 80 pesos opnemen. Genoeg om Mille terug te betalen en nog 1 nacht te kunnen pitten. Mam heeft 1200 eu overgemaakt naar de ambassade, als 't goed is krijg ik die morgen.
Vandaag doei gezegd tegen Mille, die de bus heegt genomen naar Viñales. M'n boek van Coellho uitgelezen(De heks van Portobello). 't eind was niet heel erg bevredigend, maar 't gaf me wel een beter beeld van sommige sjamanistische praktijken.
Toch nog wel de nodige biertjes gedronken gister. Havana is zo onmogelijk levend 's nachts, dat 't wel heel lastig wordt om op tijd naar bed te gaan. Al die life muziek overal.... moeilijk te weerstaan.
Vanochtend eindelijke die doekoe bij de ambassade weggehaald. 1100 dollar in toeristenpesos draag ik nu bij me. Hier moet een cubaan ongeveer 10 jaar voor werken. (De gemiddelde cubaan verdient 10 dollar per maand, maar krijgt wel rantsoenen eten, gratis medische zorg en alle scholen en universiteiten zijn ook gratis.)
Racisme lijkt me hier geen groot probleem, de helft van de bevolking is zwart of een mengelmoesje van zwart en Spaans. Maar wat me wel opvalt is dat ik weinige gemengde koppeltjes op straat zie.
1 of andere maffe Noor ontmoet in de bus naar Viñales. We delen nu een kamer voor 10 pesos. Die maffe Noor bleek wel relaxte te zijn als ie wat gedronken had, maar nuchter praatte die wel erg veel.
In Viñales hebben we een wandeltocht naar een klein ondergronds meertje gemaakt. Met de gids wat over politiek gepraat. Eigenlijk is 't verboden voor Cubanen om met touristen te praten, maar in praktijk valt dit wel mee. Wel werd 't vaak stil als ik over politiek begon. Onze gids was echter niet bang voor de politie tijdens onze wandeltocht in de natuur. Hij nam geen blad voor de mond en maakte het communistische systeem in Cuba met de grond gelijk.
2 Fransen waren op eigen houtje naar de grot gelopen en gingen met ons mee de grot in. Bij 't meertje aangekomen wilde opeens niemand meer zwemmen, ik echter, stoer als ik ben, trok direct m'n kleren uit en plonsde in 't water. Nadat ze hadden gezien dat ik na 20 seconden in 't water nog steeds in leven was, veranderden ze van gedachte. Eerst 1 Fransman, toen de Noor en toen nog een Fransman.
Ik heb 't wel steeds over een Noor, maar eigenlijk is 't een Koreaan die geadopteerd is door een Noorse familie.
Die middag ontmoette ik Mille weer, ze zat weer ansichtkaarten te schrijven, dit keer niet in een park maar in 't centrale plein. We gingen met z'n 3-en salsa dansen. Volgens mij mocht de lerares me wel want ik kreeg steeds privéles.
s' Avonds gingen we een biertje pakken en toevallig kwamen we onderweg een Deen tegen waar we in de bus enkele woorden mee hadden gewisseld.
Hij was wat verlegen, maar na enkele cuba libres vertelde hij dat hij in Groenland als inginieur had gewerkt. Ook bleek hij een keer van Denemarken naar Brazilië te zijn gezeild, meeliftend op verschillende zeilboten en van de Kanarische eilanden was het niet zo moeilijk om de Oceaan over te steken.
Nog steeds dronken de volgende dag om 9 uur ontbeten. De taxi met Mille erin zou ons bij "de school" oppikken. Wij dachten "de school tegenover ons huis", in een dorp 800 inwoners zul je toch geen 2 scholen hebben. Nou blijkt dat 't woord "escuela" in 't Spaans vooral wordt gebruikt om de lagere klassen van een basisschool aan te duiden en die "school" was aan de andere kant van 't dorpje.
Na een half uur wachten voor onze "school" gaan we de kant van Mille op om te kijken of ze misschien nog thuis is. In 't centrum komen we d'r tegen in een taxi. Mille vreesde al dat we niet op tijd op waren gestaan of dat we d'r gewoon hadden laten zitten.
Wat geen van ons echter snapte is waarom de taxichauffeuze niet op 't idee kwam om even een kijke te nemen bij de andere "school" in de 3 kwartier dat ze rond aan 't cruisen was.
De taxirit van 6 uur was heel kut en snikheet. Ik zweette me kapot en ergerde me dood aan Oive de Koreaan, die 2/3 van de achterbank in zijn zoektocht naar de ideale chillpositie. Compleet uitgedroogd en afgepijgerd kwamen we aan in Trinidad.
Diezelfde avond had ik een goeie koorts te pakken. Omgekeerd evenredig aan 't stijgen van mijn lichaamstemperatuur, daalde mijn humeur.
De avond had echter ook zijn positieve kanten, we hadden de mooiste lifemuziek, die ik tot nu toe gehoord heb op deze reis. Deze zwarte vrouw met haar stem en halfzwarte man met zijn gitaar wisten mij zodanig te ontroeren dat ik, in een gelukzalige trance, hun cd voor 10 dollar kocht.
Al tijdens het ontbijt realiseerde ik me dat ik me zo beroerd, dat ik die dag niet in zou staat zou zijn om ook maar iets uit te voeren.
De hele dag heb ik nix boeienders gedaan dan eten, lezen en slapen. Wat me heel erg meeviel was dat Mille en Oive na een uurtje terugkwamen van hun trip door 't dorpje om mij een extra fles water, sinaasappelsap en chips te brengen. Ze hebben beide een ouder die dokter is, zoedoende kwam het dat ze me precies wisten te vertellen wat ik moest doen om zo snel mogelijk van mijn koorts af te komen.
Al vroeg in de ochtend vertrok Oive naar Havana om voorbereidingen te treffen voor zijn verjaardag een dag later. 3 dagen geleden had hij mij ook uitgenodigt om te komen. Maar bij ons vlugge afscheid, waarbij hij bijna wegging zonder me ook maar een hand te geven en zonder ook maar een woord van afscheid aan Mille, herhaalde hij zijn uitnodiging niet.
Misschien heb ik toch niet zo goed weten te verbergen wat ik van hem dacht, als dat ik dacht. Ik vond hem namelijk een beetje een praatjesmaker. Normaal heb ik niet zoveel problemen met praatjesmakers, maar deze praatjesmaker wist duidelijk niet wanneer hij zijn praatjes moest staken. Het leek alsof 't voor hem onmogelijk was ook maar een moment in stilte door te brengen.
Ik had besloten om nog een dagje in Trinidad te blijven om uit te zieken. Mille zou die dag om half 4 naar Santa Clara. We wandelden wat rond door het oude centrum en belandden op de één of andere manier al om 2 uur op 't busstation.
Tijdens ons anderhalf uur durend verblijf in het busstation vertelde ze me dat Oive had verteld dat ik hem had verteld dat ze wat verwend was en dat ze er compleet verloren uitzag, de eerste keer dat ik haar ontmoette.
Altijd weer die roddels, ik had me nog wel zo voorgenomen om daar niet meer aan mee te doen. En zo zie je maar weer, 't komt altijd bij jezelf terug.
De site van de Cubaanse luchthaven werkte nog niet optimaal, zodoende lukte het mij niet uit te vinden wanneer mijn vlucht precies zou vertrekken. 3 dagen geleden was ik er namelijk achter gekomen dat ik mijn eticket kwijt was geraakt. Verder m'n email gecheckt, niet heel veel boeiends. Rob's site was echter wel interressant, hij had de 3e dacht van zijn wandeltocht op de site gezet.
Het eten in 't restaurant waar ik mijn avondmaal genoot was voortreffelijk. Maar ook de muziek was wederom onovertroffen. Dit keer was 't maar één gast met een gitaar, in 't begin een beetje een teleurstelling. Maar zingen dat ie kon.... niet te zuinig.
De hele nacht een beetje slecht geslapen omdat ik de bus van 7.30 niet wilde missen. Ik had de hostess gevraagd of ze me om 6.45 wakker kon maken voor 't ontbijt, maar ik denk dat ik haar daar onbewust niet helemaal mee vertrouwde. Cubanen hebben namelijk een compleet ander gevoel van tijd dan Westerlingen. Voor Cubanen maakt een uurtje meer of minder weinig verschil en als 't vandaag niet gebeurt dan komt 't morgen wel... of volgende week...
Alles gingen soepel, om 7.30 zat ik in de bus en om 13.30 waren we in Havana.
Nog een een ansichtkaart naar pap en mam gestuurd. Voor 't cafétje waar ik zat te schrijven kwam ik deze typische cubaan tegen. Dakloos, alcoholist en een grote sigaar in z'n mond. Even een foto gemaakt.
Na een siësta van een uurtje of 3 ben ik helemaal naar de andere kant van Havana Vieja gelopen om chinees te eten. Met Mille hadden we daar superlekker gegeten. 't Viel wat wat tegen, maar dat gebeurt wel vaker als je ergens verwachtingen van hebt. Ja tegen de avond werd ik wakker met zo'n gevoel van "nu heb ik zin in chinees".
Omdat alle toffe clubs en bars gesloten waren op maandag, belande ik in één of ander donker hol. Er kwam een life salsa bend, maar doordat 't volume te hoog stond viel dat wat in 't water. De cuba libres waren 3 pesos, wat toch best redelijk was.
Opstaan en naar 't vliegveld was compleet hectisch, althans in m'n hoofd. Ik wist namelijk nog steeds niet welke vlucht hoelaat stond gereserveerd op mijn naam. Ik had echter van te voren al bedacht dat als 't me niet zou lukken m'n vlucht te vinden ik nog wel genoeg geld had om een nieuwe te kopen. Bij 't reisbureau hadden ze me meende ik verteld dat de vlucht bij een andere luchtvaart maatschappij zou zijn en ik meende me te herinneren dat ie om 12.35 vertrok naar Mexico city.
Er was om 12.55 een vlucht van Cubana airlines naar Cancun in Mexico. Van Cancun kon ik me nix herinneren maar goed, ongeveer dezelfde tijd, ongeveer dezelfde richting... best een kans dat 't mijn vlucht is.
Die Cubaan 15 min. zoeken naar mijn reservering, waarbij ik elke minuur zenuwachtiger werd. "Nee nix" was de eindconclusie. Er was nog één andere luchtvaartmaatschappij die op Mexico vloog, maar dat was dezelfde als waarmee ik was gekomen. Toch maar even kijken.
Ik naar de incheckbalie, word ik naar 't kantoor gestuurd, na 3x vragen had ik 't kantoor gevonden, maar 't was gesloten. Ik terug naar de incheckbalie, zegt die gast dat ik niet goed gekeken heb en dat er verder in 't gangetje nog een kantoor zit die wel open is.
Mooi niet dus, ik voor de 3e keer terug naar de incheckbalie. (Ik was 'm ondertussen echt zwaar aan 't stressen.) Zegt die gast doodleuk dat ik dan maar moet wachten, maar dat ie niet weet wanneer 't kantoortje open gaat.
Vriendelijk docht dringend verzocht ik de man om zelf dan even in de computer te checken of ik een reservering heb.
Met grote tegenzin zette hij de computer en begint de gegevens van m'n paspoort in te voeren. EN JAHOOR, 3 min. later meldt hij me vriendelijk dat mijn vlucht om 15.55 vertrekt naar Cancun en dan verder gaat naar Guadalajara.
Zelf was ie daar natuurlijk nooit opgekomen, om even in de computer te kijken om mij te helpen. Ah well... we're in Cuba.
En omdat we toch nog steeds in Cuba zijn, vond ik dat wel een cuba libre met 7 jaar oude rum verdiend had.
Tijdens 't wachten op 't boarden werd er iets omgeroepen, ik begreep niet precies wat. Meer dan de helft van de mensen die bij mijn gate zaten stonden op en liep naar een andere. Ik vond 't wel wat verdacht, maar dacht er verder niet zoveel van, want ik zat daar wel lekker.
Na een half uur begon ik toch wat argwaan te krijgen en liep naar de informatiedesk om te vragen wat er was omgeroepen en om te vragen van welke gate mijn vlucht zou vertrekken. Deze Cubaanse juffrouw keek op haar papiertje en zei dat er geen wijzigingen waren. Goed, goed.... ik weer chillen, komt opeens die gast van incheckbalie voor onsze bankjes roepen dat de laatste persoon van de vlucht voor Guadalajara nu naar Gate 7 moet komen omdat 't vliegtuig op 't punt staat te vertrekken.
Dat was ik dus... ik rennen..... fucking informatiebalie juffrouw
