´t plan is om van Oaxaca naar yucatan te liften, en dan vervolgens door Belize naar guatemala om daar een paar weken bij ´t lago atitlan te chillen, dan weer 3 weken rondliften in honduras el salvador en t noorden van nicaragua en uiteindelijk nog 3 weken op Isla Ometeppe in Nicaragua te chillen.
Afscheid nemen van Alma was toch nog wel lastig. Ik had nl toch bijna 5 maanden bij die familie gewoond en alle lust en leed gedeeld.
De busrit(7 uur) naar Mexico city was vermoeiend. Op t busstation wist niemand van ´t bestaan van ´t indianendorpje, waar ik heen wilde af, tot een oudere vrouw me vertelde dat ik op ´t verkeerde busstation was. Ik moest naar ´t ¨busstation van ´t Zuiden¨, aan de andere kant van Mexico city, een uur met de bus. In dat busstation wisten de mensen wel over welk dorpje ik ´t had en ze konden me zelfs vertellen wanneer de volgende bus vertrok, maar gues what... vanaf nog een ander busstation. Die naar ´t Oosten, wat ook weer aan de andere kant van de stad lag. Hetzelfde busstation, vanwaar ik 3 jaar geleden mijn reis met Cito naar Buenos Aires begon.
Ondertussen was ´t half 10, ik vreesde dat de 5 uur die de reis zou gaan duren, 5 mexicaanse uren waren. 5 Mexicaanse uren zijn ongeveer 6 - 10 Nederlandse uren en jahoor 8 uur later kom ik midden in de nacht aan in Huautla de Jiminez. Hier spreken de mensen Zacateco, een oude indianentaal waar ik nix van versta. Maar als ik tegen iemand aan begin te praten merk ik dat ze toch ook vrij goed Spaanse spreken. Een hotel was na een lekkere nachtwandeling de berg op to ch gauw gevonden.
Dit dorpje is zo klein dat bijna iedereen elkaar wel kent, zo ook de sjamaan waar ik naar op zoek was. Ik had van een haar gehoord van een Frans vrouw, die ik 3 maand geleden tegen was gekomen in de indianenwijk van Tepic, een stadje in ´t Noorden in de bergen.
Doño Julietta heet de sjamaan, ze is zo wijs dat ze is opgenomen in de ¨raad van de 13 grootmoeders¨, een groep van 13 wijze oude sjamaanvrouwen van over de hele wereld. ¨International Council of Thirteen Indigenous Grandmothers¨ in ´t engels, in ´t huis van Julietta hing ook een foto van haar, de 12 andere grootmoeders en de dalai lama.
Lula, zo heet ze, de dochter van Julietta, was er om de ceremonie te doen. Doñna Julietta was in Mexico city om wat zaken te regelen.
Ze stad de kaarsjes bij ´t altaar aan. Ze had een soort unit, met kooltjes en kruiden, een soort van wierrookachtig iets, waarmee ze de kamer, zichzelf en mij zegende. Ik at de verse paddestoelen van een schaaltje en daarna 2 koffiebonen, die smerig waren. De verse paddestoelen waren op zich nog best lekker.
In ´t begin was ik toch een beetje bang voor ´t effect van de paddestoelen, maar toen ik 1x ging liggen voelde ik me super op m´n gemak met Lulu. Toen begon ´t pas echt.
Tijdens de hele ceremonie Lulu aan ´t zingen en aan ´t bidden. Afwisselend in ´t Spaans en in ´t Nahuatl. Na een tijdje begon ik me allemaal dingen te realiseren, wat er basicly op neer kwam ¨hoe ik toch een wat productiever leven kan hebben in Nederland¨. En daarnaast voelde ik me supergoed toen de ceremonie voorbij was, echt helemaal blij.
16-06
Netjes om 8 uur opgestaan voor de wandeling. Met de stiefbroer van Lula gingen we op pa, echt een superaardige kerel. Hij is schilder en daarnaast berggids.
Hij vertelde me dat z´n vader alcoholist was en daaraan overleed toen ie 34 was. De gids was de oudste van z´n 3 broers en zusje en moest na t overlijden van z´n vader samen met z´n moeder voor z´n familie zorgen. Hij drinkt niet, rookt niet en leeft supergezond.
We gingen best ver de eerste grot in en op een gegeven moment kwamen we bij een stuk waar je moest tijgeren om verder te komen. Hij begon na lang tweijfelen te proberen naar de andere kant te kmen, maar nada ik ´m had gewaarschuwdd voor de spinnenwebben besloot ie toch terug te keren.
Op de terugweg vertelde ie me over een ander grottencomplex, een uur de berg up. We waren beide al wat moe, maar ik woe toch even m´n grenzen opzoeken. Wj eert bij een superglad (droog) riviertje omhoog en daarna dwars door de rimboe naa de grotten.
Op de terugweg gleed ik ´t rimboe stuk uit op een supersteil gedeelte. Echt superveel mzzl dat ik net voor ik uitgleed een liaan had beetjegepakt, maar nog steeds gleed ik 2 meter naar beneden..... Ik kwam er me de schrik en wat schaafwonden vanaf. Het was nog een goede 3 uur bergopwaarts naar ´t dorp. ´S ochtens had ik m´n rugzak naar ´t huis van de sjamaan gebracht, waar José, de gids, ook woont.
Het is echt een superleuk huis, er wonen 3 honden, 1 kat met 2 jonge katjes, 4 papegaaien en een valk. Daarnaast een nuclear family van een grootmoeder, met haar 3 dochters, 2 echtegenoten, 3 kinderen en een baby.
Ik voel me wel heel goed bij deze familie, jammer dat ik morgen alweer weg moet.
Heerlijk geslapen afgelopen nacht, echt compleet in Coma. Nog een paddenstoelen t-shirt gekocht van lulu, waarin ik er echt net uitzie als een sjamaan. Vanuit Huautla was ´t was lastig liften, dus voelde ik me gedwongen om betaald met een pickup mee te liften. In Teotitlan had ik binnen 2 sec. een lift met wat indiaanse schoolmeisjes, die heel zenuwachtig zaten te lachen. De omgeving was echt supermooi, die bergen met die mooie oude bomen.
Ik strandde om 5 uur, 2 uur van mijn bestemming. Er kwamen bijna geen auto´s langs en die, die langs kwamen leken totaal niet geinterreseerd in het meenemen van lifters. ´t begon al wat donker te worden dus uiteindelijke maar een collectivo, een minivan genomen naar Oaxaca stad.
´t eerste hostal waar ik kwam was al een jaar gesloten en de 2 waar ik nu zit is ect kut. ´t is te duur en de mensen hier zijn duidelijk geen diehard backpackers. ´t is hier net iets te schoon en er is totaal geen atmosfeer. ...
Toch later nog een cool quebeccaans meisje tegengekomen. Of nouja, meisje, ze was al 30. Maar anyway, zij had een jaar in China gewerkt als Engels lerares en ze zei dat ´t voor haar wel de moeite waard was geweest, maar dat chinezen echt lastige mensen zijn. Ze mogen bijv. nooit nee zeggen, want dat leidt tot gezichtsverlies. En ze hebben niet echt een eigen mening. Het is net alsof elke chinees een vertegenwoordiger van de overheid is.
Al de zoveelste persoon die me ontmoedigt om naar China te gaan, ik begin nu toch echt te twijfelen.
18-06
Oaxaca stad uitliften was een flink stuk lastiger dan ik had gedacht en ´t feit dat 60% van de auto´s taxi´s waren maakte ´t er ook niet beter op. Na enkele vergeefse liftpogingen, besloot ik al snel een collectivo te pakken naar ´t volgende dorpje. Een collectivo is een goedkope taxi, die naar de plaats van bestemming vertrekt als tenminste 3 of 4 personen in zitten.
Ik was de eerste dus ik dacht ¨ik ga lekker voorin zitten, een plaatsje helemaal voor mij alleen¨. In een normale taxi gaan 5 mensen, 2 voorin en 3 achterin en dan issie vol. Deze taxichauffeur vond dat echter maar een raar Westers idee. Volgens hem was er toch makkelijk plaats voor 7 personen in een taxi, 3 voorin en 4 achterin. Dit betekende dat ik mijn eene stoele moest delen met een ander persoon. Ik kwam half op de versnellingspook te zitten waardoor de chauffeur bijna niet meer kon schakelen.
Lat die eene persoon met wie ik mijn eene stoel moest delen met een man met een roze polo. Niet dat homofoob ben of iets derg. Maar ik heb ´t gewoon niet zo op mannen met roze shirts en al helemaal niet op manne met roze polo´s.
Mijn eerste lift beloofde veel goeds, een wat oudere man met een snelle pickup, die hij bestuurde alsof ´t een racewagen was. Hij kon me helemaal naar zapanatapec brengen, niet ver van mijn reisdoel voor die dag, Tapanatapec. Hij praatte wel wat veel en met 2 ramen open met een snelheid van 120 kmp/h verstond ik niet veel van zijn binnensmondsje gebabbel. Wat ik wel verstond, was dat ie 2 verschillende hoge banen had voor de regering en daarnaast nog een eigen bedrijf in onroerend goed.
Een uur van bestemming gingen we even bij z´n bedrijf langs om wat zaken te regelen. Dit gaat niet zolang duren, zei die. Idd na 5 min. kwam hij weer naar buiten met 2 papiertjes in ´z´n hand. Vol trots liet ie me ze zien, 1 cheque van 110 000 pesos en een ander van 400 000. Waarom hij me dat nou zo nodig moest laten zien wist k niet, maar ik zou er spoedig achter komen. Op naar de bak, ¨ik ben zo terug, even m´n cheques innen¨. Mij alleen achterlatend met de sleutels in ´t stuur en z´n mobiel in de lader. Hij moet me wel erg vertrouwd hebben.
Na een half uur wassie nog steeds niet terug en ik begon toch wel honger e krijgen. Maar net toen ik op ´t punt stond toch snel wat te eten te scoren kwam ie terug. Zonder verklaring van waar hij gebleven was en waar we nu naar toe gingen, gingen we dezelfde weg terug als waar we vandaan waren gekomen. ¨Now what¨, d8 ik. ¨De Tao is rustig, de Tao is stil¨ zei ik tegen mezelf om bewust mijn groeiende onrust te onderdrukken. Kwamen we bij een bedrijf in the middle f nowhere. ¨ja.....even een rekeningetje betalen, je mag wel meekomen, binnen hebben ze airco.¨Nouja goed, ik mee naar binnen. Wij naar een bureau met een mooi meisje erachter en als eerste gooit ie een hele stapel bankbiljetten op tafel, mij aankijkend met een blik van ¨kijk, zó doe je dat¨. Niet dat ik ooit eerder zoveel geld had gezien, maar ik was toch niet echt ¨impressed¨.
Vervolgens gingen we wat eten of beter gezegd, hij nodigde me uit om met hem in een restaurant te eten. Na een lekkere , maar toch niet bijzondere ¨filet mignon¨ kwam de rekening. Na al dit showgedrag van hoe rijk wij wel niet was, acht ik toch wel dat hij me deze 100 pesos(8 eu) maaltijd voor een arme backpacker wel zou betalen. Maar nee hoor, ´t bleek nog een gierige rijkaard te zijn ook. Ik mocht mooi m´n eigen filet mignon en m´n biertje betalen. En toen ie daarna nog verder ging over hoeveel geld ie wel niet verdiende had ik echt o iets van ¨val toch dood¨. We vervolgenden onze weg en met in ´t totaal een oponthoud van 4 uur kwamen we toch om 19:30 op de afgesproken plaats aan. Hij zou in ´t enige hotel,wat da stadje rijk was, overnachten. Ik moest en zou daar wegkomen, kostte ´t me m´n laatste druppel bloed.
Hij nodigde me uit om in zijn hotel te pitten, wat ik dan vast ook weer zelf mocht gaan dokken, ik bedankte vriendelijk en vroeg ´m om me aan de rand van ´t dorpje af te zetten.
Ik begon toch wat wanhopig te worden, want er was nog iets van 30 min. zonlicht. Maar hij tij keerde en ik werd binnen enkele min. opgepikt en in een ander dorpje in the middle of nowhere gedropped. ¨Hoe heet ´t hier?¨ vroeg ik aan de eerste de beste dorpsbewoner. ¨Estamos en Tapanatapec¨.
Dus toch! Eindelijk! Na een eindeloze dag op de juiste plek aangekomen.
Volgende dag na anderhalf uur wachten in de brandende zon een lift gekregen direct naar San Cristobal, 5 uur rijden daarvandaan.
De eerste persoon die ik op de drempel van 't hostel tegenkwam was Emma, een Amerikaanse die ik toch best redelijk kende van Guadalajara, want ze had daar ook gestudeerd. We gingen naar de Revolucion, een soort ACU, alleen krijgen de mensen hier wel betaald. Emma was de vorige avond alleen uitgeweest en had al kennis gemaakt met een local. Op de helft van de avond gingen we terug naar zijn place om wat wiet te roken. Was best een toffe gast.
Die ochtend had ik een boattour geboekt, Emma zou mee, maar 's ochtens wou ze opeens toch liever verder slapen. De boottocht was best aardig, in de bus naar de boot had ik een Nederlands koppel ontmoet. Ze waren net klaar met de Uni en 't was heel relaxte om met hun te praten.
's Avonds ging ik wat eten met een Israeli en een Canadees. De Israeli had 't na 6 jaar uitgemaakt met z'n vriendin daarom trok die 't niet langer in Israel. De Canadees was 11 maanden aan 't reizen en stond nu op 't punt om terug te gaan. Hij was in Indonesie, Laos, Vietnam, Australie en Nieuw Zeeland geweest. We waren de hele avond wel gezellig aan 't raten met z'n 3-en. Om 3 uur belandden we in een locale salsa tent, waar we kennis hebben gemaakt met enkele lokale schoonheden.
Voor m'n laatste dag in San Cristobal had ik grote plannen. 's ochtens naar een Zapatisten dorpje en dan 's middags een massage en eten bij 't klooster, waar m'n grootouders enkele maanden geleden hadden gegeten.
De realiteit pakte anders uit, ten eerste kon ik 's ochtens niet opstaan voor 't zapatisten dorpje. Vervolgens informeer ik na m'n siesta, om een uur of 6 naar massages. Blijken alle masseurs al naar huis en voor 't eten had ik om 4 uur 's middags moeten reserveren.
Gelukkig had ik 2 Deense dames ontmoet, met wie ik samen met Emma een hapje ging eten. We gingen vrij vroeg naar huis, zodat ik de volgende ochtend vroeg op pas zou kunnen.
Natuurlijk kon ik weer niet opstaan was 't 1 uur alvorens ik op de weg stond. Ik nam een collectivo de stad uit en vanaf dat punt kreeg ik nog 4 liften, waar ik stuk voor stuk niet langer dan 10 min. op hoefde te wachtten.
El Panchan, waar ik 3 jaar geleden ook was, is nog steeds chill.
Steve, een Amerikaan, waar Cito 3 jaar geleden nog 4 dagen voor heeft gewerkt, woonde hier nog steeds..
Steven heeft z'n hele leven in 't Amerikaanse legen gezeten en chillt 'm nu in El Panchan van z'n pensioengeld. Hij doet de hele dag nix anders dan wiet roken en tv kijken en is superblij als er iemand langs komt.
Hij herrinnerde zich mij noch Cito, dat was wel wat jammer. Onder het genot van een pijp en spacekoekje hebben we Apocolypse Now gezien, best een enge Vietnam film.
Afscheid nemen van Alma was toch nog wel lastig. Ik had nl toch bijna 5 maanden bij die familie gewoond en alle lust en leed gedeeld.
De busrit(7 uur) naar Mexico city was vermoeiend. Op t busstation wist niemand van ´t bestaan van ´t indianendorpje, waar ik heen wilde af, tot een oudere vrouw me vertelde dat ik op ´t verkeerde busstation was. Ik moest naar ´t ¨busstation van ´t Zuiden¨, aan de andere kant van Mexico city, een uur met de bus. In dat busstation wisten de mensen wel over welk dorpje ik ´t had en ze konden me zelfs vertellen wanneer de volgende bus vertrok, maar gues what... vanaf nog een ander busstation. Die naar ´t Oosten, wat ook weer aan de andere kant van de stad lag. Hetzelfde busstation, vanwaar ik 3 jaar geleden mijn reis met Cito naar Buenos Aires begon.
Ondertussen was ´t half 10, ik vreesde dat de 5 uur die de reis zou gaan duren, 5 mexicaanse uren waren. 5 Mexicaanse uren zijn ongeveer 6 - 10 Nederlandse uren en jahoor 8 uur later kom ik midden in de nacht aan in Huautla de Jiminez. Hier spreken de mensen Zacateco, een oude indianentaal waar ik nix van versta. Maar als ik tegen iemand aan begin te praten merk ik dat ze toch ook vrij goed Spaanse spreken. Een hotel was na een lekkere nachtwandeling de berg op to ch gauw gevonden.
Dit dorpje is zo klein dat bijna iedereen elkaar wel kent, zo ook de sjamaan waar ik naar op zoek was. Ik had van een haar gehoord van een Frans vrouw, die ik 3 maand geleden tegen was gekomen in de indianenwijk van Tepic, een stadje in ´t Noorden in de bergen.
Doño Julietta heet de sjamaan, ze is zo wijs dat ze is opgenomen in de ¨raad van de 13 grootmoeders¨, een groep van 13 wijze oude sjamaanvrouwen van over de hele wereld. ¨International Council of Thirteen Indigenous Grandmothers¨ in ´t engels, in ´t huis van Julietta hing ook een foto van haar, de 12 andere grootmoeders en de dalai lama.
Lula, zo heet ze, de dochter van Julietta, was er om de ceremonie te doen. Doñna Julietta was in Mexico city om wat zaken te regelen.
Ze stad de kaarsjes bij ´t altaar aan. Ze had een soort unit, met kooltjes en kruiden, een soort van wierrookachtig iets, waarmee ze de kamer, zichzelf en mij zegende. Ik at de verse paddestoelen van een schaaltje en daarna 2 koffiebonen, die smerig waren. De verse paddestoelen waren op zich nog best lekker.
In ´t begin was ik toch een beetje bang voor ´t effect van de paddestoelen, maar toen ik 1x ging liggen voelde ik me super op m´n gemak met Lulu. Toen begon ´t pas echt.
Tijdens de hele ceremonie Lulu aan ´t zingen en aan ´t bidden. Afwisselend in ´t Spaans en in ´t Nahuatl. Na een tijdje begon ik me allemaal dingen te realiseren, wat er basicly op neer kwam ¨hoe ik toch een wat productiever leven kan hebben in Nederland¨. En daarnaast voelde ik me supergoed toen de ceremonie voorbij was, echt helemaal blij.
16-06
Netjes om 8 uur opgestaan voor de wandeling. Met de stiefbroer van Lula gingen we op pa, echt een superaardige kerel. Hij is schilder en daarnaast berggids.
Hij vertelde me dat z´n vader alcoholist was en daaraan overleed toen ie 34 was. De gids was de oudste van z´n 3 broers en zusje en moest na t overlijden van z´n vader samen met z´n moeder voor z´n familie zorgen. Hij drinkt niet, rookt niet en leeft supergezond.
We gingen best ver de eerste grot in en op een gegeven moment kwamen we bij een stuk waar je moest tijgeren om verder te komen. Hij begon na lang tweijfelen te proberen naar de andere kant te kmen, maar nada ik ´m had gewaarschuwdd voor de spinnenwebben besloot ie toch terug te keren.
Op de terugweg vertelde ie me over een ander grottencomplex, een uur de berg up. We waren beide al wat moe, maar ik woe toch even m´n grenzen opzoeken. Wj eert bij een superglad (droog) riviertje omhoog en daarna dwars door de rimboe naa de grotten.
Op de terugweg gleed ik ´t rimboe stuk uit op een supersteil gedeelte. Echt superveel mzzl dat ik net voor ik uitgleed een liaan had beetjegepakt, maar nog steeds gleed ik 2 meter naar beneden..... Ik kwam er me de schrik en wat schaafwonden vanaf. Het was nog een goede 3 uur bergopwaarts naar ´t dorp. ´S ochtens had ik m´n rugzak naar ´t huis van de sjamaan gebracht, waar José, de gids, ook woont.Het is echt een superleuk huis, er wonen 3 honden, 1 kat met 2 jonge katjes, 4 papegaaien en een valk. Daarnaast een nuclear family van een grootmoeder, met haar 3 dochters, 2 echtegenoten, 3 kinderen en een baby.
Ik voel me wel heel goed bij deze familie, jammer dat ik morgen alweer weg moet.
Heerlijk geslapen afgelopen nacht, echt compleet in Coma. Nog een paddenstoelen t-shirt gekocht van lulu, waarin ik er echt net uitzie als een sjamaan. Vanuit Huautla was ´t was lastig liften, dus voelde ik me gedwongen om betaald met een pickup mee te liften. In Teotitlan had ik binnen 2 sec. een lift met wat indiaanse schoolmeisjes, die heel zenuwachtig zaten te lachen. De omgeving was echt supermooi, die bergen met die mooie oude bomen.
Ik strandde om 5 uur, 2 uur van mijn bestemming. Er kwamen bijna geen auto´s langs en die, die langs kwamen leken totaal niet geinterreseerd in het meenemen van lifters. ´t begon al wat donker te worden dus uiteindelijke maar een collectivo, een minivan genomen naar Oaxaca stad.
´t eerste hostal waar ik kwam was al een jaar gesloten en de 2 waar ik nu zit is ect kut. ´t is te duur en de mensen hier zijn duidelijk geen diehard backpackers. ´t is hier net iets te schoon en er is totaal geen atmosfeer. ...
Toch later nog een cool quebeccaans meisje tegengekomen. Of nouja, meisje, ze was al 30. Maar anyway, zij had een jaar in China gewerkt als Engels lerares en ze zei dat ´t voor haar wel de moeite waard was geweest, maar dat chinezen echt lastige mensen zijn. Ze mogen bijv. nooit nee zeggen, want dat leidt tot gezichtsverlies. En ze hebben niet echt een eigen mening. Het is net alsof elke chinees een vertegenwoordiger van de overheid is.
Al de zoveelste persoon die me ontmoedigt om naar China te gaan, ik begin nu toch echt te twijfelen.
18-06
Oaxaca stad uitliften was een flink stuk lastiger dan ik had gedacht en ´t feit dat 60% van de auto´s taxi´s waren maakte ´t er ook niet beter op. Na enkele vergeefse liftpogingen, besloot ik al snel een collectivo te pakken naar ´t volgende dorpje. Een collectivo is een goedkope taxi, die naar de plaats van bestemming vertrekt als tenminste 3 of 4 personen in zitten.
Ik was de eerste dus ik dacht ¨ik ga lekker voorin zitten, een plaatsje helemaal voor mij alleen¨. In een normale taxi gaan 5 mensen, 2 voorin en 3 achterin en dan issie vol. Deze taxichauffeur vond dat echter maar een raar Westers idee. Volgens hem was er toch makkelijk plaats voor 7 personen in een taxi, 3 voorin en 4 achterin. Dit betekende dat ik mijn eene stoele moest delen met een ander persoon. Ik kwam half op de versnellingspook te zitten waardoor de chauffeur bijna niet meer kon schakelen.
Lat die eene persoon met wie ik mijn eene stoel moest delen met een man met een roze polo. Niet dat homofoob ben of iets derg. Maar ik heb ´t gewoon niet zo op mannen met roze shirts en al helemaal niet op manne met roze polo´s.
Mijn eerste lift beloofde veel goeds, een wat oudere man met een snelle pickup, die hij bestuurde alsof ´t een racewagen was. Hij kon me helemaal naar zapanatapec brengen, niet ver van mijn reisdoel voor die dag, Tapanatapec. Hij praatte wel wat veel en met 2 ramen open met een snelheid van 120 kmp/h verstond ik niet veel van zijn binnensmondsje gebabbel. Wat ik wel verstond, was dat ie 2 verschillende hoge banen had voor de regering en daarnaast nog een eigen bedrijf in onroerend goed.
Een uur van bestemming gingen we even bij z´n bedrijf langs om wat zaken te regelen. Dit gaat niet zolang duren, zei die. Idd na 5 min. kwam hij weer naar buiten met 2 papiertjes in ´z´n hand. Vol trots liet ie me ze zien, 1 cheque van 110 000 pesos en een ander van 400 000. Waarom hij me dat nou zo nodig moest laten zien wist k niet, maar ik zou er spoedig achter komen. Op naar de bak, ¨ik ben zo terug, even m´n cheques innen¨. Mij alleen achterlatend met de sleutels in ´t stuur en z´n mobiel in de lader. Hij moet me wel erg vertrouwd hebben.
Na een half uur wassie nog steeds niet terug en ik begon toch wel honger e krijgen. Maar net toen ik op ´t punt stond toch snel wat te eten te scoren kwam ie terug. Zonder verklaring van waar hij gebleven was en waar we nu naar toe gingen, gingen we dezelfde weg terug als waar we vandaan waren gekomen. ¨Now what¨, d8 ik. ¨De Tao is rustig, de Tao is stil¨ zei ik tegen mezelf om bewust mijn groeiende onrust te onderdrukken. Kwamen we bij een bedrijf in the middle f nowhere. ¨ja.....even een rekeningetje betalen, je mag wel meekomen, binnen hebben ze airco.¨Nouja goed, ik mee naar binnen. Wij naar een bureau met een mooi meisje erachter en als eerste gooit ie een hele stapel bankbiljetten op tafel, mij aankijkend met een blik van ¨kijk, zó doe je dat¨. Niet dat ik ooit eerder zoveel geld had gezien, maar ik was toch niet echt ¨impressed¨.
Vervolgens gingen we wat eten of beter gezegd, hij nodigde me uit om met hem in een restaurant te eten. Na een lekkere , maar toch niet bijzondere ¨filet mignon¨ kwam de rekening. Na al dit showgedrag van hoe rijk wij wel niet was, acht ik toch wel dat hij me deze 100 pesos(8 eu) maaltijd voor een arme backpacker wel zou betalen. Maar nee hoor, ´t bleek nog een gierige rijkaard te zijn ook. Ik mocht mooi m´n eigen filet mignon en m´n biertje betalen. En toen ie daarna nog verder ging over hoeveel geld ie wel niet verdiende had ik echt o iets van ¨val toch dood¨. We vervolgenden onze weg en met in ´t totaal een oponthoud van 4 uur kwamen we toch om 19:30 op de afgesproken plaats aan. Hij zou in ´t enige hotel,wat da stadje rijk was, overnachten. Ik moest en zou daar wegkomen, kostte ´t me m´n laatste druppel bloed.
Hij nodigde me uit om in zijn hotel te pitten, wat ik dan vast ook weer zelf mocht gaan dokken, ik bedankte vriendelijk en vroeg ´m om me aan de rand van ´t dorpje af te zetten.
Ik begon toch wat wanhopig te worden, want er was nog iets van 30 min. zonlicht. Maar hij tij keerde en ik werd binnen enkele min. opgepikt en in een ander dorpje in the middle of nowhere gedropped. ¨Hoe heet ´t hier?¨ vroeg ik aan de eerste de beste dorpsbewoner. ¨Estamos en Tapanatapec¨.
Dus toch! Eindelijk! Na een eindeloze dag op de juiste plek aangekomen.
Volgende dag na anderhalf uur wachten in de brandende zon een lift gekregen direct naar San Cristobal, 5 uur rijden daarvandaan.
De eerste persoon die ik op de drempel van 't hostel tegenkwam was Emma, een Amerikaanse die ik toch best redelijk kende van Guadalajara, want ze had daar ook gestudeerd. We gingen naar de Revolucion, een soort ACU, alleen krijgen de mensen hier wel betaald. Emma was de vorige avond alleen uitgeweest en had al kennis gemaakt met een local. Op de helft van de avond gingen we terug naar zijn place om wat wiet te roken. Was best een toffe gast.
Die ochtend had ik een boattour geboekt, Emma zou mee, maar 's ochtens wou ze opeens toch liever verder slapen. De boottocht was best aardig, in de bus naar de boot had ik een Nederlands koppel ontmoet. Ze waren net klaar met de Uni en 't was heel relaxte om met hun te praten.
's Avonds ging ik wat eten met een Israeli en een Canadees. De Israeli had 't na 6 jaar uitgemaakt met z'n vriendin daarom trok die 't niet langer in Israel. De Canadees was 11 maanden aan 't reizen en stond nu op 't punt om terug te gaan. Hij was in Indonesie, Laos, Vietnam, Australie en Nieuw Zeeland geweest. We waren de hele avond wel gezellig aan 't raten met z'n 3-en. Om 3 uur belandden we in een locale salsa tent, waar we kennis hebben gemaakt met enkele lokale schoonheden.
Voor m'n laatste dag in San Cristobal had ik grote plannen. 's ochtens naar een Zapatisten dorpje en dan 's middags een massage en eten bij 't klooster, waar m'n grootouders enkele maanden geleden hadden gegeten.
De realiteit pakte anders uit, ten eerste kon ik 's ochtens niet opstaan voor 't zapatisten dorpje. Vervolgens informeer ik na m'n siesta, om een uur of 6 naar massages. Blijken alle masseurs al naar huis en voor 't eten had ik om 4 uur 's middags moeten reserveren.
Gelukkig had ik 2 Deense dames ontmoet, met wie ik samen met Emma een hapje ging eten. We gingen vrij vroeg naar huis, zodat ik de volgende ochtend vroeg op pas zou kunnen.
Natuurlijk kon ik weer niet opstaan was 't 1 uur alvorens ik op de weg stond. Ik nam een collectivo de stad uit en vanaf dat punt kreeg ik nog 4 liften, waar ik stuk voor stuk niet langer dan 10 min. op hoefde te wachtten.
El Panchan, waar ik 3 jaar geleden ook was, is nog steeds chill.
Steve, een Amerikaan, waar Cito 3 jaar geleden nog 4 dagen voor heeft gewerkt, woonde hier nog steeds..
Steven heeft z'n hele leven in 't Amerikaanse legen gezeten en chillt 'm nu in El Panchan van z'n pensioengeld. Hij doet de hele dag nix anders dan wiet roken en tv kijken en is superblij als er iemand langs komt.
Hij herrinnerde zich mij noch Cito, dat was wel wat jammer. Onder het genot van een pijp en spacekoekje hebben we Apocolypse Now gezien, best een enge Vietnam film.
