Van Palenque naar Merida liften ging echt heel makkelijk. Eerst een stukje met een hippie busje met hippies uit Guadalajra mneegelift en toen later een superlange liften van een familie. Ze zetten me om 11 uur ´s avonds af bij een bezinestation buiten Merida. ¨Wordt lastig om hier weg te komen, maar eerst maar even wat eten¨ dacht ik, want ik was compleet uitgehongert.
Terwijl ik aan ´t eten ben komen er 2 jongens van mijn leeftijd binnen, die me meenemen naar Merida.
Uit Merida(grote stad) wegkomen was niet lastig, 1 lokale bus en 2 liften bij de stoplichten en ik was de stad uit. Op naar Chitzen Itza, waar de grootste Maya ruïnes in Mexico zijn te vinden.
Ik kreeg een hele aardige lift van een jongen die werkte voor een bouwbedrijf. Dit was pas z´n 2e dag maar hij vond ´t nu al verschrikkelijk. Hij kreeg hoofdpijn van ´t geluid wat de 25 jaar oude pickup wist te produceren. Ik moet ook wel zeggen dat die autop eruit zag alsof ie elk moment uit elkaar kon vallen. Hij had z´n hele leven in cancun gewerkt, maar was jirt geleden naar Merida verhuist omdat dit een rustigere plek was voor z´n vrouw en kind.
In ´t hotel waar ik zit in Piste, een dorpje bij de ruïne van Chitzen Itza, ontmoette ik een Amerikaan. Zo rond de 35 jaar oud en op zich wel relaxte, hij praatte alleen wat veel en over onderwerpen waar die duidelijk nix zinnigs over wist te zeggen. (Toen ik dit typte, ging ik voor de grap even facebook checken om te kijken hoe oud ie echt is, issie nog precies 35 ook:)
Later begreep ik iets meer van zijn spreekgewoontes, hij werkt in Hollywood, in de showbussiness. Hij werkte voor een niesproggramma wat zich alleen bezig houdt met het doen en laten van Celebritties.
De ruïnes van Chitzen Itza vond ik niet heel boeiend, op de afbeelding van een priester in Lotuszit na. Dat vond ik wel interressant, zo´n maya priester in Lotuszit. Ik dacht dat dat meer iets indiaas was.
Wel supermooi was de Cennote van Ik-Kil. Een cennote is een klein meertje onder de grond, waar de maya´s heilige krachten aan toebedachten. Je kon ´r heel fijn zwemmen. Ik kwam daar een groep Nederlandse toeristen tegen. Ze reisden onder leiding van een gids van het bedrijf ¨Boabab¨.
Hun gids leek een paar jaar jonger dan ik, een beetje een groentje leek ´t. Maar toen ik even met ´m ging praten klonk er toch wel een zekere vorm van autoriteit door in z´n stem.
Het was 2 uur ´s middags en ik wilde diezelfde dag op Isla de Mujeres(bij Cancun) aankomen.
Ik stond wel een half uurtje op de eerste lift te wachten maar daarna ging alles van een leien dakje. Zelfs in de periferie van Cancun kostte ´t me niet veel moeite om met verschillende liften fwars door ´t centrum bij de haven te komen. Tegen ´t vallen van de nacht kwam ik in de haven aan. ´t Was een lange dag geweest, maar om zo aan ´t einde van de dag, helemaal kapot je bestemming te bereiken, voelde echt glorieus!. (Er was heel veel wind, dus kon ik m´n ogen niet helemaal open houden)
´t Hostel was een beetje lawaaierig, maar wel gezellig, Ik raakte in de beachbar aan de praat met een Duits meisje, waarmee ik later die avond zoende. Ze was 30 en ze was Duitsland ontvlucht om van haar speedverslaving af te komen.
Ook kwam ik daar een interressante Amerikaanse tegen. Ze had een soort van zigeunerachtige uitstraling, met van die grote oorbellen en een neuspiercing. En op de één of andere manier, was dat bij haar echt heel aantrekkelijk.
Ze was professioneel fotograaf, ze reisde door Mexico om haar portfolio uit te breiden. Aan ´t eind nodigde ze me uit om met ´r mee te komen naar een klein eilandje ten Noorden van Merida. Ik ging richting Belize, dus moest haar aanbod helaas van de hand wijzen.
Om 6 uur ´s ochtens waren we op onze laatste nacht met een relaxte groepje backpackers nog de zonsopgang aan ´t kijken.
Volgende/zelfde dag richting Belize. In cancun kreeg ik een lift van een goeie Amerikaan, die me aan ´t eind van de lift 100 pesos gaf om een bus te pakken. Ik eigengewijs gewoon verder liften, maar daar zou ik spoedig spijt van krijgen. Kom ik vast te zitten in Playa del Carmen. 2 uur lang in de brandende zon heen en weer rennen voor de stoplichten op zoek naar een lift.
Opeens kon ik niet meer verder en stortte in. M´n lichaam wou niet meer. Na 10 min. zitten besloot ik een hostel te zoeken. In de footprint stond dat ´t goedkoopste hostel wat lastig te vinden is. Ik met een taxi toch proberen, maar na een half uur hadden we ´m nog steeds niet gevonden. De taxi chauffeur zat de hele rit al wat irritant te doen omdat ik ´m geen exact adres kon, want dat vermeldde mijn Footprint niet.
Ik besloot met mijn laatste krachten zelf ´t hostel te zoeken en stapte uit. Geen goed plan. Alleen kon ik ´t hostel ook niet vinden, ´t volgende was een kilometer verderop, wat voor mij opdat moment echt een onmogelijke afstand leek.
In de buurt van ´t hostel gekomen, vroeg ik een gast van een hotel de weg. Mijn humeur had op dat moment een dieptepunt bereikt. Vertelt die gast me doodleuk dat ie niet weet wat een hostel is. Ik ´t spellen, luisterde niet, dacht ie dat ik een hospitaal bedoelde. Nou.... ik werd ecgt zo boos. ¨Pinche estupido, chinga tu madre , no hablo chino¨. Vrij vertaald ¨Godverdomme achterlijke kutgast, ga je moeder neuken, ik spreek toch geen Chinees¨.
Nou dacht ik dat ie net deed alsof hij me niet verstond omdat hij voor een hotel werkte en dat ie me daar naar binnen wilde hebben. In de rest van Mexico is ´t woord ¨Hostal¨ namelijk algemeen bekend.
Meer even verderop kwam ik nog wat lui tegen die niet wisten wat een ¨hostal¨ was. Dus nu denk ik dat ie ´t echt niet wist.
Word ik voor ´t eerst in Mexico echt boos, is ´t nog onterrecht ook....
Nog 100 meter verder en m´n schouders begonnen helemaal te verkrampen. Er ging een `pijnscheut door m´n bovenrug en schouders. Ik moest m´n backpack afdoen anders zou ik omvallen. Ik kon m´n backpack niet meer op m´n rug tillen en heb ´m de laatste 100 meter voor me gedragen.
Ik even slapen in ´t hotel. wat op zich wel een chill ding was, want ´t lag precies aan ´t strand. (Playa del Carmen, volgens Mexicanen 1 van de mooiste van Mexico). Ben ik tijdens m´n slaap aan ´t dromen, voelt ´t opeens alsof iemand m´n keel dichtknijpt. ´t Kostte me echt superveel moeite om wakker te worden. Ik wakker, realiseer ik me dat ´t die verschrikkelijke kramp was, die in m´n slaap was teruggekomen. Echt heel eng.
Later
1 opmerking:
Wow Jel, wat een avonturen weer. En dat je zo uitgeput was. Dat lijkt me echt een vreselijk gevoel. Ik weet dat jij echt niet overdrijft en ik ben blij dat je zulke wilskracht en doorzettingsvermogen hebt. Petje af! Nog maar 1,5 maand he...toch? Kus en take care, Elles.
Een reactie posten